สือหมั้นหมาย ส่งสินสอด ครบขั้นตอน ไม่ถึงครึ่ง เตือน เรื่องก็เสร็จสิ้น
ตกลงกันว่าอีกสองปี เมื่อจ้าวเย่อเหรินปักปิ่นแล้ว จวนจงอี้โหวจะมา รับตัวเข้าประตู จ้าวเข่อหรันเฝ้ามองทุกอย่างดุจดูละคร จ้าวเข่อเหรินช่วงนี้ ใบหน้าผ่องใส ราวสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่าน ใจมั่นคงเพราะได้หมั้นกับชาย ในดวงใจ
ส่วนจ้าวเข่อหรันเพียงยิ้มเย็นในใจ เย่อเหรินเอ๋ย… จะยินดีก็ยินดีไป เถิด ยิ่งปืนสูงเท่าใด ครั้นตกลงมาก็ยิ่งเจ็บหนักเท่านั้น วันนี้เจ้าหัวเราะได้ วันหน้าข้าจะให้เจ้าร้องไห้จนไร้ าตา ข่าวลือภายนอกค่อย ๆ ชาลง
ตลอดช่วงเวลานั้น จ้าวเข่อหรันไม่ออกจากสวนชุนฮุยเลย ผู้คนต่าง คิดว่านางเสียใจจากการถอนหมั้น จึงไม่กล้าออกพบใคร อย่างน้อยจ้าวเข่อ เหรินในเรือนเชียอวี่ก็เชื่อเช่นนั้น
เรือนเชียอวี่
จ้าวเย่อเหรินนั่งเอนกายบนเก้าอี้ริมหน้าต่าง ฟังเสียนอวิ่นรายงาน
ข่าวภายนอก รวมถึงสิ่งที่หลิงเอ๋อ สืบมา
“ได้ยินว่าคุณหนูใหญ่ช่วงนี้สูบเชียวมาก โดยเฉพาะตอนที่คุณหนู
หมั้น นางไม่ออกจากสวนชุนฮุยเลยเจ้าค่ะ”
จ้าวเย่อเหรินยิ้มจากก้นบึ้งหัวใจ
“จ้าวเข่อหรันเอ๋ย… เจ้าก็มีวันนี้เหมือนกัน ตอนเด็กก็แค่คลอดก่อน ข้าเพียงชั่วครู่ กลับได้หมั้นกับตระกูลดีเช่นนั้น แต่ของที่ไม่ใช่ของตน ต่อให้ ถือไว้ก็ต้องคืน”
เสียนอวินรีบประจบ
“ใช่เจ้าค่ะ แต่ก่อนนางรุ่งโรจน์เพียงใด ตอนนี้ไม่กล้าออกหน้าด้วย
จ้าวเย่อเหรินหัวเราะเบา ๆ
“หมั้นตั้งแต่ในครรภ์แล้วอย่างไร
