สั่งของเขา
เมื่อเฉิงเผิงเห็นดังนี้ เขาก็ไม่มีเวลาสนใจพวกพลัดหลง เขาดึงติงอวิ๋นเฟยที่หวาดกลัวขึ้นไปบนหลังม้าแล้วควบม้าไปยังกระบวนทัพที่รวมตัวกันอยู่
เป็นเวลาเดียวกันกับที่ทหารม้าตั่งเซี่ยงได้กลับมาและพุ่งเข้าโจมตีอีกครั้ง
แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้ยินคำสั่งของเฉิงเผิง แต่ทหารผ่านศึกบางคนก็มีปฏิกิริยาโต้ตอบ คนที่อยู่ใกล้เกวียนหยิบไม้ไผ่บนนั้นขึ้นมาตามสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอด คนมากกว่าสิบคนรวมตัวกันเรียงแถวเป็นสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ แล้วถือต้นไผ่อยู่ในอ้อมแขนพร้อมหันหน้าไปทางกองทหารม้าตั่งเซี่ยง
แต่มีทหารเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่อยู่ใกล้เกวียนบรรทุกไม้ไผ่ อีกทั้งทหารอีกจำนวนไม่น้อยยังสติเตลิดไปแล้ว พวกเขาวิ่งไปมาเหมือนแมลงวันหัวขาด
กลุ่มทหารม้าตั่งเซี่ยงไม่กล้าหันหัวม้ากลับตามใจชอบ ไม่เช่นนั้นม้าอาจชนกันได้ง่ายและสร้างความแตกตื่นครั้งใหญ่
ทหารม้าที่หันหน้าไปทางไม้ไผ่จึงทำได้เพียงพยายามตัดปลายแหลมเหล่านั้นทิ้ง
หากลองจินตนาการภาพนี้ ผู้โชคดีที่ตัดไม้ไผ่ที่แหลมคมได้คงหนีรอด แต่ผู้โชคร้ายคงตกใจกลัวและถูกแทงเข้าที่กลางลำตัวอย่างไม่ต้องสงสัย
กองทหารม้าคำรามเสียงดังก้องและจับทหารต้าคังไปหลายร้อยนาย
แต่เมื่อเดินผ่านฝูงชนที่กระจัดกระจายไปพวกเขาก็ต้องตกตะลึง
เฉิงเผิงใช้ประโยชน์จากความพยายามก่อนหน้านี้ของเขาพุ่งไปทางด้านหลังและปรับรูปแบบกองทัพสี่เหลี่ยมทั้งแปดอย่างรวดเร็ว เขาเปลี่ยนทัพที่กระจัดกระจายเป็นกองกำ
