ต้าคังแล้ว และไม่มีใครอยากลองทดสอบประสิทธิภาดพของมันเป็นการส่วนตัว
แต่พวกเขาไม่ได้กลัวธนูจ้งหนู่มากจนเกินไปนัก
เพราะทุกคนรู้ดีว่ากระบวนการผลิตธนูจ้งหนู่นั้นไม่ง่ายและกองทัพเถี่ยหลินก็มีไม่มาก
อีกทั้งตอนนี้ฟ้าก็ยังมืดอยู่ การปล่อยให้พลธนู ยิงธนูจ้งหนู่ออกมาตามใจชอบ จะยิงพวกเขาตายได้สักกี่คน?
ในสงครามไม่มีผู้เป็นอมตะ ใครถูกยิงตายย่อมโชคร้าย
“เมื่อข้าโค่นกองทัพเถี่ยหลินได้ ข้าจะไปที่ภูเขาและรื้อชิ้นส่วนอาวุธนั้นอย่างแน่นอน”
หลี่จี้ขุยสาปแช่งและเดินออกจากกระโจมอย่างฉุนเฉียว
ด้านนอกกระโจมใหญ่ ทหารม้าตั่งเซี่ยงก็พร้อมที่จะออกรบแล้ว
ทันทีที่ท่านแม่ทัพใหญ่มาถึง ทุกคนก็ออกเดินทางทันที
เมื่อทหารตั่งเซี่ยงมาถึงชิงสุยกู่ ทหารราบก็รีบบรรจุลูกธนูในธนูจ้งหนู่และยิงลงไปในหลุมกับดักของกองทัพเถี่ยหลิน
เดิมทีพวกเขาคิดว่าจะถูกกระบวนทัพเถี่ยหลินขัดขวาง ทว่ากลับมีเพียงความว่างเปล่า ทหารตั่งเซี่ยงไม่เห็นทหารกองทัพเถี่ยหลินแม้แต่คนเดียว
“ฮ่าฮ่า ดูเหมือนว่ากองทัพเถี่ยหลินจะถูกเรียกตัวกลับไปแล้ว พวกเราโชคดีแล้วล่ะ!”
หลี่จี้ขุยหัวเราะเสียงดังและสั่งให้กองทหารม้ารีบเข้าไปในหุบเขาทันที
ในค่ายเถี่ยหลิน ทหารในค่ายด้านหลังถูกบังคับให้ล่าถอยและมาจัดการกับเหล่าเชลยศึก
ตอนนี้พื้นที่ในค่ายมากกว่าครึ่งถูกศัตรูเข้ายึดครอง เมื่อเห็นว่าเชลยศึกกำลังเข้าใกล้กระโจมของกองทัพเถี่ยหลิน สวีเซียวก็มาถึงพร้อมกับกองกำลังตอบโต้ที่เ
