งสัมฤทธิ์ผล
แล้วหรือ? การตัดสินของมารดา ฉันเชียงเหอก้าวเข้ามา สีหน้าฉายความเอ็น
ดูและความหนักใจปะปน
“เย่อเหริน แม่มีเรื่องจะถามเจ้า… เจ้าคิดอย่างไรกับชื่อจื่อแห่ง
จงอี้โหว?”
เพียงคําถามนั้น ใจจ้าวเย่อเหรินก็พลันเบิกบาน ชื่อจื่อผู้นั้น คือหลินซีหร่าน บุตรชายแห่งจงอี้โหว ผู้เป็นคู่หมั้นของพี่สาว
“เขา….เป็นคนตีเจ้าค่ะ”
นางเอ่ยเสียงอ่อน ทําท่าประหม่า
“แล้วเจ้าชอบเขาหรือไม่?”
ใบหน้าแดงเรื่อ เสียงสั่นพร่า
“ท่านแม่…เขาเป็นคู่หมั้นของพี่หญิงนะเจ้าคะ”
ฉันเชียงเหอถอนหายใจ
“ข่าวลือที่เขาอุ้มเจ้ากลับเรือน วันนั้นมีคนเห็นมากมาย ทั้งในจวนและ
นอกจวน ต่างร่ําาลือกันว่าเจ้าและเขามีใจต่อกัน หากไม่จัดการ ชื่อเสียงเจ้าจะ ย่อยยับ”
จากนั้นถ้อยคําที่รอคอยก็ดังขึ้น
“บิดาเจ้ากับแม่ตัดสินใจแล้ว จะให้เข่อหรันถอนหมั้น และให้เจ้าหมั้น
กับชื่อจื่อแทน”
จ้าวเข่อเหรินแทบกลั้นยิ้มไม่อยู่ แต่ยังทําทีตกใจ
ท่านแม่! จะเป็นไปได้อย่างไร?”
ฉันเชียงเหอเอ่ยหนักแน่น
“ท่านปู่ของเจ้ารับรู้และเห็นชอบแล้ว”
ประโยคเดียว ประตูทุกบานถูกปิดตาย
สวนชุนฮุย
อีกฟากหนึ่ง จ้าวเข่อหรันกําลังอ่านหนังสืออย่างสงบ ข่าวการมาของ มารดาทําให้นางขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อได้รู้ว่าฮูหยินเพิ่งไปเยี่ยมเรือนเชื่ ยอวี่มาก่อน นางก็พลันเข้าใจ ข่าวลือ…ถึงเวลาถูกใช้เป็นดาบแล้ว ฉันเชียง เหอเข้ามา สีหน้าไม่สู้ดีนัก
“เบ่อหรัน แม่มีเรื่องจะปรึกษา”
นางยิ้มเรียบ
“เรื่อ
