58 ข่าวลือโหมกระพือ
หลังจากจ้าวเข่อเหรินและจ้าวอิงถูกสั่งกักบริเวณ จวนไท่ชื่อก็ดูเงียบ สงบลงมาก จ้าวเข่อหรันใช้ชีวิตอย่างสําราญใจ ราวกับคลื่นลมใด ๆ มิได้พัด ผ่าน ทว่า…ความสงบที่เห็นนั้น เป็นเพียงผิวน้ําหรือไม่? ใต้ผืนน้ําที่เรียบนิ่ง ใครจะรู้ว่ามีกระแสเชี่ยวกรากซ่อนอยู่มากเพียงใด
นับแต่เหตุการณ์ตกบึงบัวในวันนั้น ข่าวลือก็เริ่มคืบคลาน แผ่ขยาย อย่างเงียบเชียบ วันที่หลินซีหร่านอุ้มจ้าวเย่อเหรินกลับเรือนเฮียอวี่ แม้ไม่มีผู้ ใดเห็นตอนช่วยขึ้นจากน้ํา แต่ภาพที่เขาอุ้มนางอย่างเร่งรีบผ่านลานกว้าง กลับมีคนเห็นถ้วนทั่ว เพียงไม่กี่วัน ข่าวลือเกี่ยวกับหลินซีหร่าน จ้าวเข่อเห ริน และจ้าวเข่อหรัน ก็ปลิวว่อนทั่วจวน
“ได้ยินหรือยัง? วัน คุณหนูรองตกน้ํา เป็นหลินชื่อจื่อแห่งจวน จงอี้โหวอุ้มนางกลับเรือนเชียวนะ!”
“ว่ากันว่าทั้งสองสนิทสนมกันมากทีเดียว”
“แต่หลินชื่อจื่อมิใช่คู่หมั้นของคุณหนูใหญ่หรือ? เหตุใดจึงใกล้ชิดกับ
คุณหนูรองถึงเพียงนั้น?”
“อา ข้าได้ยินมาว่า ที่แท้คุณหนูรองต่างหากคือคู่แท้ พวกเราต่างหาก
ที่เข้าใจผิด!”
“ก็จริง คุณหนูรองงามล่มเมือง ทั้งยังมากความสามารถ ส่วนหลินชื่อจื่อก็รูปงาม เปี่ยมปัญญา ตระกูลสูงศักดิ์ ทั้งสองช่างเหมาะสม ดุจฟ้าสร้างดินแต่ง!”
ข่าวลือยิ่งเล่าก็ยิ่งร้อนแรง จากในจวน ลุกลามไปถึงทั่วเมืองหลวง ผู้ คนพากันกล่าวว่า หลินชื่อจื่อแห่งจงอี้โหว ได้หมั้นหมายกับคุณหนูรองแห่ง จวนไท่ซือ
