จ้าวเข่อเหริน หนึ่งใน “สี่โฉมสะคราญแห่งเมืองหลวง” ยิ่งข่าวลือ แพร่กระจาย จ้าวเข่อเหรินยิ่งยิ้มอย่างพอใจ
ทุกอย่างกําลังเดินตามหมากที่นางวางไว้ ในเรือนเชียอวี่ แม้ถูกกัก บริเวณ แต่นางอ้างเหตุเพิ่งฟื้นจากการตกน้ํา จึงนอนพักบนเตียง ไม่ได้รู้สึก อึดอัดแต่อย่างใด ยามบ่าย เสียนอนยกถ้วยยามา
“คุณหนู ถึงเวลา มยาแล้วเจ้าค่ะ”
จ้าวเย่อเหรินลุกขึ้นรับถ้วยยา ดื่มช้า ๆ ครั้นเสียนอวีนจะถอยออก
นางกลับเรียกไว้
“เสียนอวิน กลับมาก่อน ข้ามีเรื่องจะถาม
เสียนอวี้นวางถ้วยยา แล้วกลับมายืนข้างเตียง
“ข้าถามเจ้า ตอนนี้สถานการณ์เป็นอย่างไร?”
น้ําเสียงจ้าวเข่อเหรินแฝงความเร่งร้อน การใส่ร้ายจ้าวจึงล้มเหลวไป แล้ว หากข่าวลือครั้งนี้ไม่สําเร็จ นางย่อมสูญเสียทุกอย่าง นางเดิมพันด้วย ชีวิตตนเอง หากพลาดอีกครั้ง ก็เท่ากับสูญเปล่า
“คุณหนูวางใจได้เจ้าค่ะ”
เสียนอวิ้นรีบรายงาน
“ตอนนี้ทุกคนต่างเชื่อว่าท่านกับหลินชื่อจื่อได้หมั้นหมายกันแล้ว อีก
ทั้งยังกล่าวว่าท่านทั้งสองเป็นคู่สร้างคู่สม ข่าวในจวนเคยพาดพิงถึงคุณหนู ใหญ่ แต่พอหลุดออกไปข้างนอก กลับไม่มีใครกล่าวถึงนางเลย”
จ้าวเย่อเหรินถอนหายใจโล่งอก
“ดีมาก ไปหา หลิงเอ๋อร์ ให้สืบดูว่าจ้าวเข่อหรันมีท่าทีอย่างไร”
“เจ้าค่ะ”
ห้องเงียบลง จ้าวเย่อเหรินหัวเราะเบา ๆ จ้าวเข่อหรัน… แม้เจ้าจะเกิด ก่อน ได้คู่หมั้นชั้นสูง แต่ข้า จ้าวเข่อเหริน ไม่มีวันแพ้เจ้า ชาตินี้ก็ไม่มีวัน
สวนชุนฮุยยังคงสง
