บ
จ้าวเข่อหรัน ผู้เป็นหนึ่งในตัวเอกข่าวลือ กลับใช้ชีวิตราวกับเรื่องทั้ง หมดมิได้เกี่ยวข้องกับตน ยามฝนโปรยปราย อากาศเย็นสบาย นางเอนกาย บนเก้าอี้ไม้หลี่ฮวา อ่านหนังสืออย่างตั้งใจ แม่นมเยว่ ยืนปรนนิบัติอยู่ข้าง ๆ บรรยากาศสงบงาม จนกระทั่งเสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังขึ้น ประตูถูกผลักเปิด หลงเอ๋อ วิ่งเข้ามาหอบหายใจ
“คุณหนู! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ!”
แม่นมเยว่ขมวดคิ้ว
“เสียมารยาท! เจ้าไม่รู้จักกฎหรือ?”
“บ่าวไม่ได้ตั้งใจเจ้าค่ะ แต่เรื่องมันใหญ่จริง ๆ!”
จ้าวเข่อหรันยิ้มบาง
“เกิดอะไรขึ้น? ท่าทางเจ้าราวกับจะรีบไปเกิดใหม่เสียอย่างนั้น”
“คุณหนูยังมีใจล้อเล่นอีก!”
หลงเอ๋อร์ร้อนรน
“ข้างนอกลือกันทั่วว่า หลินชื่อจื่อหมั้นกับคุณหนูรองแล้ว แถมยังว่า
เป็นคู่ฟ้าประทาน!”
แม้แต่แม่นมเยวยังหน้าขีด
“เกิดเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร?”
หลงเอ๋อ สายหน้า
“ไม่ทราบเจ้าค่ะ ข่าวเหมือนพัดมาจากในจวนเอง เพราะวันนั้นทุกคน เห็นหลินชื่อจื่ออุ้มคุณหนูรองกลับเรือน
จ้าวเข่อหรันนิ่งไป แล้วแววตาก็วาบแสง ที่แท้….ตั้งแต่ตก าวันนั้น เย่อเหรินก็ค้านวณไว้แล้ว นางเลือกให้ตนกับหลินอีหร่านเป็นพยาน มิใช่ เพียงเพื่อใส่ร้ายจ้าวอิง แต่เพื่อสร้างข่าวลือครั้งนี้ จ้าวเข่อหรันยิ้มเย็น
เช่นนั้นก็ดี เต็มทีนางก็คิดหาทางถอนหมั้นกับจวนจงอี้โหวอยู่แล้ว
อาศัยข่าวลือครั้งนี้ให้เรื่องจบเสียก็สิ้นเรื่อง แต่เย่อเหริน….ช่างกล้า หากหมาก นี้พลาด คนที่พังพินาศก่อนย
