ระตือรือร้นขึ้นมาทันที
ไม่นานนักกองทัพทั้งหมดก็มารวมตัวกัน
หลี่จี้ขุยนำทัพด้วยตนเอง เขาพาทหารม้าหนึ่งพันนายและทหารราบห้าพันนายเข้าโจมตีชิงสุยกู่!
ฝั่งหุบเขาชิงสุยกู่ ทหารม้าของตั่งเซี่ยงถูกล้อมไว้กลางหุบเขาโดยกระบวนทัพแฟแลงซ์ทั้งด้านหน้าและด้านหลัง
ทหารม้ามากกว่าพันนายยืนเคียงข้างกัน แน่นขนัดจนไม่มีที่ให้หันหลังกลับด้วยซ้ำ
“หยุด!”
“จู่โจม!”
“ถอน!”
สิ้นเสียงตะโกนของสวีเซียวและจงอู่ ทหารม้าตั่งเซี่ยงหลายสิบนายก็ถูกแทงตาย
“ผู้ที่ยอมจำนนจะไม่ถูกฆ่า!”
ทหารของกองทัพเถี่ยหลินตะโกนประโยคเดิมเพื่อประกาศให้ศัตรูยอมจำนนอีกครั้ง
พวกเขาไม่รอให้ชาวตั่งเซี่ยงตอบกลับ กระบวนทัพแฟแลงซ์เคลื่อนทัพอีกครั้ง
พวกเขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าวแล้วหยุดลงเหมือนที่ผ่านมา
เสาไม้ไผ่ถูกแทงออกไป ทำให้คนและม้าหลายสิบชีวิตได้รับบาดเจ็บ
…
เวลาเพียงหนึ่งก้านธูป ทำให้กองทหารม้าตั่งเซี่ยงสูญเสียทหารไปหลักหลายร้อย
แน่นอนว่ายังมีทหารม้าบางคนที่ต้องการต่อต้านและพยายามคว้าเสาไม้ไผ่นั่นไว้
น่าเสียดายที่ด้านหลังเสาไม้ไผ่แต่ละอันมีทหารต้าคังจับไว้ถึงสามนาย คนหนึ่งคนจะเอาชนะคนสามคนได้อย่างไร?
ต่อให้ทหารม้าจะแข็งแกร่ง แต่หากพวกเขาจับเสาไม้ไผ่ได้ต้นหนึ่ง เสาไม้ไผ่ที่เหลืออยู่ข้าง ๆ ก็จะแทงพวกเขาทันที…
ทหารม้าตั่งเซี่ยงหลายนายพยายามสับไม้ไผ่ แต่ถึงไม้ไผ่จะหัก ตราบใดที่มีปลายแหลมคม ก็สามารถแทงคนตายได้
หรือต่อให้เสาไม้ไผ่นี้จะไม่สามารถทำ
