ะของชาวฮั่นที่ถูกลักพาตัวไปตั่งเซียงนั้นด้อยกว่าสถานะของวัวและม้าเสียอีก มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถมีชีวิตอยู่รอดได้นานกว่าสามปี
ดังนั้นกองทหารม้าของตั่งเซี่ยงจึงรู้ดีว่าเมื่อพวกเขายอมจำนน สิ่งที่รอคอยพวกเขาอยู่คือการทำงานหนักไม่รู้จบไปจนวันตาย
ยิ่งไปกว่านั้น ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ชาวตั่งเซี่ยงก็เป็นฝ่ายปราบปรามกองทัพต้าคังมาโดยตลอด แม้พวกเขาจะพ่ายแพ้ในครั้งนี้ แต่พวกเขาก็ยังภูมิใจ แล้วเช่นนี้จะให้ยอมจำนนต่อแม่ทัพที่เคยพ่ายแพ้ได้อย่างไร?
“สหาย ใจเย็นก่อน แม่ทัพใหญ่จะต้องส่งคนมาช่วยพวกเราแน่นอน!”
ชาวตั่งเซี่ยงรายหนึ่งตะโกนขึ้น “เมื่อถึงเวลา พวกเราจะฆ่าชาวต้าคังเหล่านี้ให้หมดและมุ่งหน้าไปยังจงหยวนเพื่อแย่งเสบียงอาหารและภรรยาของพวกเขา!”
“ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า!”
ทหารม้าทุกนายยกดาบขึ้นและคำรามขึ้นไปบนท้องฟ้า
“ในเมื่อเจ้าอยากตาย ข้าจะทำให้มันเกิดขึ้นเพื่อเจ้า!”
การต่อสู้ระหว่างต้าคังและตั่งเซี่ยงกินเวลานานหลายทศวรรษ ความเกลียดชังระหว่างพวกเขามีมากอย่างหาที่สุดไม่ได้
หากนี่เป็นกองทหารของเถี่ยหลิน พวกเขาคงเลือกที่จะฆ่าชาวตั่งเซี่ยงทั้งหมดทิ้ง แทนที่จะโน้มน้าวให้พวกเขายอมแพ้
แต่การตัดสินใจของชาวตั่งเซี่ยงคือสิ่งที่กองทัพเถี่ยหลินต้องการ
สวีเซียวและจงอู่พร้อมใจกันออกคำสั่งให้กองทัพแฟแลงซ์เร่งจังหวะการโจมตี
กระบวนทัพรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้ายังคงรุกคืบต่อไป และทหารม้าของตั่งเซี่ยงก็ถูกบังคับให้ล่าถ
