ล่าช้าไปหนึ่งวัน แม่ทัพเหอจึงสั่งโบยผู้ใต้บังคับบัญชาสามสิบครั้ง จนเขาเกือบจะตาย…”
“บ้าไปแล้ว กองทหารช่างมีหน้าที่ซ่อมแซมอาวุธ อยู่ดี ๆ มาสั่งให้สร้างเตาเผาเครื่องปั้นได้อย่างไร? ไปรื้อออกให้หมด!”
ชิ่งไหวโกรธเหอหมิงชินเป็นอย่างมาก
“รับทราบ!”
นายกองผู้นั้นก็ยังไม่พอใจต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ เขาจึงเห็นด้วยกับคำสั่งรื้อเตาเผา
“ช้าก่อน ห้ามรื้อ!”
เมื่อจินเฟิงได้ยินคำว่าเตาเผาเครื่องปั้น เขาก็ตบต้นข้าอย่างถูกใจ และรีบตะโกนเรียกนายกองที่กำลังจะวิ่งไปให้กลับมา
นี่คือของดีเชียวนะ ห้ามรื้อเด็ดขาด!
“เรื่องนี้…”
นายกองมีสีหน้าลำบากใจพร้อมมองไปที่ชิ่งไหวสลับกับจินเฟิงอย่างกังวล
อีกคนบอกให้รื้อ อีกคนบอกมีประโยชน์ห้ามรื้อ เขาควรฟังคำสั่งใคร?
ชิ่งไหวเป็นผู้บังคับบัญชาสูงสุดของกองทัพเถี่ยหลิน เขาก็ควรเชื่อฟังคำสั่ง แม้แต่ผู้พิพากษาก็ยังไม่ตัดสินใจลำบากเท่านี้ เพราะเมื่อครู่ชิ่งไหวเพิ่งบอกว่าจินเฟิงจะมาเป็นผู้ดูแลกองทหารช่าง อีกทั้งยังสั่งให้เชื่อฟังคำสั่งเขา ตัวเขาเองก็เพิ่งให้คำมั่นไปว่าจะทำตาม แต่จู่ ๆ ผู้บังคับบัญชาทั้งสองกลับมาลงสนามสู้รบกันเองเสียอย่างนั้น หลังจากนี้จะลงรอยกันหรือไม่?
เขาจะทำอย่างไรดี?
