บทที่ 47 แผนการของชิ่งเจิง
เจิ้งฟางและหลิวฉยงเป็นองครักษ์และสหายร่วมรบข้างกายชิ่งไหวมาหลายปี
เมื่อต้องมารับฟังคำพูดชั่วร้ายของชิ่งเจิง พวกเขาโกรธจนตาแทบจะลุกเป็นไฟ กำหมัดแน่นเสียจนกระดูกลั่นกร๊อบแกร๊บ
“หึ อยากลงมือกับข้าอย่างนั้นหรือ?”
ชิ่งเจิงเหลือบมองไปทางหลิวฉยงที่ยืนอยู่ด้านข้างพร้อมชี้หน้าเขาอย่างยั่วยุ “มา เข้ามาลงมือกับข้าเลย!”
“หลิวฉยง อย่าเสียมารยาท!”
เจิ้งฟางตำหนิหลิวฉยงพร้อมกับโค้งคำนับให้ชิ่งเจิง “คุณชายใหญ่อย่ามีเรื่องเบาะแว้งกับผู้ที่มีความรู้ต่ำต้อยอย่างพวกข้าเลย เชิญท่านตามสบายเถิด”
หลิวฉยงพยายามอดกลั้นโทสะของตนและโค้งคำนับ
ชิ่งเจิงเป็นบุตรชายคนโตของชิ่งกั๋วกง มีสถานะที่สูงศักดิ์ ด้วยสถานะที่แตกต่างกันของทั้งสองฝ่าย ไม่ต้องพูดถึงเรื่องลงมือทำร้ายเลย เพียงแค่ปะทะคารมกัน ชิ่งเจิงก็สามารถสั่งให้จับกุมพวกเขาได้ทันที
ตอนนี้ชิ่งไหวไม่ได้อาศัยอยู่ที่เปี้ยนจิง หากพวกเขาทั้งสองถูกจับกุมก็คงไม่มีโอกาสได้ออกมา
ดังนั้นทั้งคู่จึงทำได้เพียงอดกลั้นเท่านั้น
ทว่ายิ่งพวกเขาประพฤติอย่างนอบน้อมเช่นนี้ ชิ่งเจิงก็ยิ่งผยองมากยิ่งขึ้น คุณชายใหญ่จงใจเอ่ยถามอย่างยั่วยุ “เจ้ายังไม่ได้ตอบคำถามของข้าเลย พวกเจ้ากลับมาที่นี่เพื่อแจ้งข่าวการตายของเจ้าสามหรือ”
“เรียนคุณชายใหญ่ ท่านโหวมีสุขภาพร่างกายแข็งแรงดี”
“ท่านโหว! ท่านโหว! ข้าเคยบอกพวกเจ้าไปแล้วใช่หรือไม่ ว่าในจวนกั๋วกงแห่งนี้ ห้ามพวกเจ้าเรียก
