วามอยากรู้ แต่กลับถูกหัวหน้าหมู่บ้านไล่ออกไป
ระหว่างทาง ชิ่งไหวเห็นว่าเสี่ยวเอ๋อยังคงถือหน้าไม้ไว้ในมือจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขบขัน
“สาวน้อย เจ้ารู้วิธีการยิงธนูด้วยหรือ?”
“แน่นอน!”
กวานเสี่ยวเอ๋อเงยหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ
“เห็นรังนกบนต้นไม้นั่นหรือไม่ หากเจ้ายิงได้ ข้าจะมอบสิ่งนี้ให้เจ้า”
ชิ่งไหวยิ้มและหยิบจี้หยกออกมาจากเอวของตน
จี้หยกมีสีขาวบริสุทธิ์ เพียงแค่เห็นแวบแรกก็รับรู้ได้ว่ามันพิเศษ
“ข้าไม่ต้องการหิน ข้าต้องการของอร่อย!”
เสี่ยวเอ๋อเหลือบมองจี้หยกแล้วส่ายหัว
ด้วยความเป็นเด็ก นางไม่เคยเห็นจี้หยกมาก่อนจึงไม่รู้ว่าจี้หยกชิ้นเล็ก ๆ นี้เพียงพอให้นางมีกินมีใช้ไปได้ครึ่งชีวิต
“ไม่มีปัญหา”
ชิ่งไหวกวักมือเรียกคน และองครักษ์ที่อยู่ด้านหลังก็หยิบขาลูกแกะออกมาจากกระสอบม้าทันที
ขาแกะรมควันมันเงาและดูน่าอร่อยมาก!
“อย่าล้อข้าเล่นนะ!”
เสี่ยวเอ๋อกลืนน้ำลาย และยกหน้าไม้ในมือของนางขึ้น
รังนกอยู่บนยอดไม้ที่อยู่ห่างออกไปมากกว่าสามจั้ง ด้วยทักษะการยิงธนูของนางตอนนี้ ความน่าจะเป็นที่จะยิงโดนจึงมีเพียงห้าในสิบส่วนเท่านั้น
ทว่าหากมีขาแกะเป็นเดิมพัน นางจะต้องทำให้สำเร็จในคราวเดียวให้ได้!
ลูกธนูทะลุรังนกและลอยขึ้นไปเกือบสี่สิบฉื่อก่อนจะร่วงหล่นลงมา
ดวงตาของชิ่งไหวเป็นประกาย จากนั้นเขาก็หยิบขาแกะแล้วยื่นให้เด็กหญิง “สาวน้อย ขอข้าดูอาวุธในมือเจ้าหน่อยได้หรือไม่”
