เมื่อเห็นชุนเชี่ยนเดินห่างออกไปแล้ว รอยยิ้มพึงใจพลันปรากฏบนใบ
หน้าจาง เหนียงอย่างไม่คิดปิดบัง
“ทุกอย่างเรียบร้อยดีใช่หรือไม่?”
นางเอ่ยถามเสียงเรียบ
“จาง เหนียงวางใจได้เจ้าค่ะ”
เจวียนที่ยืนอยู่ข้างกายตอบด้วยสีหน้ามั่นใจ
“ในขนมรังนกนั้น บ่าวได้ใส่เนื้อเกาลัดบดลงไปเรียบร้อยแล้ว และยัง สืบมาแน่ชัดว่าชุน เหนียงช่วงนี้ร่างกายอ่อนแอ ทุกค่ําคืนล้วนต้องกินแกะ ตุ๋นบําารุง”
ไม่ได้
“ดีมาก”
จาง เหนียงพยักหน้าอย่างพอใจ เจวียนยังอดถามด้วยความกังวล
หรือ?”
“แต่วิธีนี้จะได้ผลจริงหรือเจ้าคะ? แล้ว….จะไม่มีใครสาวมาถึงพวกเรา
จาง เหนียงยิ้มเย็น ราวกับทุกอย่างอยู่ในกํามือ
“แกะกับเกาลัดนั้นตามตําราถือว่าขัดกัน หากกินร่วมกันจะทําให้เกิด อาการเป็นพิษ อาเจียนไม่หยุด คนธรรมดาอาจเพียงทรมานเล็กน้อยก็หาย แต่ชุนเชี่ยนกําลังตั้งครรภ์ นางจะทนแรงสะเทือนเช่นนั้นได้อย่างไร ต่อให้ไม่ ตายทั้งแม่ทั้งลูก เด็กในท้องก็ไม่มีทางรอด”
นางหัวเราะเบา ๆ อย่างเยือกเย็น
“อีกอย่าง คนทั่วไปไม่รู้หรอกว่าแกะกับเกาลัดห้ามกินคู่กัน อาการ ย่อมเกิดหลังจากนางกินแกะตอนค่ําา ใครเล่าจะสงสัยขนมรังนกเพียงจาน เตียว? ต่อให้คิดตรวจสอบ ก็ต้องไปเพ่งเล็งมื้อเย็น แล้วขนมนั้นก็ออกมา จากครัว ข้าจะต้องกลัวสิ่งใด?”
ลีเจวียนยิ้มประจบ
“จาง เหนียงช่างวางแผนลิกขิงนักเจ้าค่ะ”
“แน่นอนอยู่แล้ว”
จางอี้เหนียงยิ้มอย่างผู้ชนะ ทว่า…สิ่งที่นางไม่รู้เลยก็คือ ถ้อยคําทุกคํา
