หาแม่นมเยว่ แล้วเล่าเรื่องทั้งหมด ให้ฟังด้วยเสียงกระชับจริงจัง
“แม่นมเยว่ ท่านแม่ไม่ชอบให้ข้าไปหา เหนียง ท่านช่วยไปบอกชุนอี้ เหนียงแทนข้าได้หรือไม่?”
แม่นมเยว่ ฟังแล้วถึงกับหน้าถอดสี ไม่คาดคิดเลยว่าจางอี้เหนียงจะ โหดเหี้ยมถึงขั้นคิดสังหารชีวิตเด็กทารกในครรภ์
“ได้ บ่าวจะไปเดี๋ยวนี้ คุณหนูต้องอยู่นิ่ง ๆ ห้ามวิ่งชนนะเจ้าคะ”
“อืม! รีบไปรีบกลับนะ”
แม่นมเยว่ รีบมุ่งหน้าไปสวนสุยเฟิง เมื่อไปถึง ซุนเชี่ยนเพิ่งเริ่มตั้ง โต๊ะอาหารค่ําพอดี ด้วยความทันท่วงทีนั้น ซุนเชี่ยนจึงรอดพ้นเคราะห์ครั้ง ใหญ่ไปได้ และคืนนั้นเอง…จ้าวเข่อเฟิงก็ถือกําเนิด จาง เหนียงไม่อาจรู้ได้ว่า ชุนเชี่ยนได้กินแกะหรือไม่ เพราะคืนเดียวกันนั้นเรือนทั้งหลังวุ่นวายกับการ คลอดบุตร นางจึงมิอาจสืบข่าวใด ๆ ได้
ทว่าการที่จ้าวเข่อเฟิงลืมตาดูโลกอย่างปลอดภัย ทําให้จาง เหนียง กัดฟันแน่นด้วยความคั่งแค้น ราวกับอยากบดกระดูกให้แหลก แต่กลับทํา สิ่งใดไม่ได้ หลังจากนั้น ชุนเชี่ยนระมัดระวังตัวมากขึ้น ไม่เปิดช่องให้ใคร
ง่าย ๆ
จ้าวเย่อเฟิงจึงเติบโตอย่างปลอดภัย ท่ามกลางความอามาตที่ถูกกลบ
ฝังไว้ใต้รอยยิ้มอ่อนหวานของคนในเรือน…แต่รากเหง้าแห่งความริษยานั้น
ไม่เคยตายจากใจใครเลยแม้สักวัน
