บทที่ 33 หนังสือแจ้งตาย
“ท่านทำได้หลายสิ่งเลยล่ะ”
จินเฟิงพูดต่อ “เช่นนั้น ท่านมาช่วยข้าดีหรือไม่?”
“งานที่นี่คือการปั่นด้าย ตัวข้ามีแขนเพียงข้างเดียว จะช่วยงานเจ้าได้อย่างไร?”
“ใครบอกว่าข้าจะให้ท่านมาช่วยปั่นด้ายกัน?”
จินเฟิงกล่าว “ตอนนี้ข้ากำลังต้องการคนนำด้ายป่านที่ปั่นเสร็จแล้วไปส่งในตัวอำเภอ รวมถึงไปขนป่านมาจากที่นั่นพร้อมกับซื้อพวกเสบียงอาหารหรือธัญพืชต่าง ๆ ด้วย หากพี่เหลียงไม่รังเกียจ ข้าก็อยากให้ท่านมาช่วยทำงานส่วนนี้ ข้าจะให้ค่าตอบแทนท่านเดือนละห้าร้อยเหรียญทองแดง และหากในอนาคตมีรายได้เพิ่มมากขึ้น ข้าก็จะขึ้นค่าตอบแทนให้อีก”
“ไม่ได้ ห้าร้อยเหรียญทองแดงมันมากเกินไป”
เมื่อจางเหลียงได้ยินเช่นนั้น หัวเขาก็ตื้อไปหมด “ข้าได้ยินมาว่า มือปราบในอำเภอยังได้รับค่าตอบแทนเพียงสามร้อยเหรียญทองแดงเท่านั้น แล้วข้าผู้นี้จะได้รับเงินมากกว่ามือปราบได้อย่างไร?”
ในช่วงสองสามวันที่เขาออกล่าสัตว์ นอกเหนือจากเหยื่อที่เขาแบ่งให้จินเฟิงครึ่งหนึ่งแล้ว ส่วนที่เหลือเขาก็นำไปขายและได้เงินมาแปดร้อยเหรียญทองแดง
แต่ในอนาคตจางเหลียงคงไม่สามารถล่าเหยื่อได้มากขนาดนั้น ในหนึ่งเดือนหากได้เงินมาจุนเจือครอบครัว สักร้อยเหรียญทองแดงก็นับว่าโชคดีแล้ว
ทางที่จินเฟิงเสนอ สามารถลดความเสี่ยงที่เขาจะถูกเสือกินอีกไปได้มากโข
ข้าวเปลือกหนึ่งจิน มีราคาสองเหรียญทองแดง หากมีเงินร้อยเหรียญทองแดงบวกกับผักป่าที่เก็บไว้ที่บ้าน ก็น
