่าจะเพียงพอต่อการดำรงชีวิตของสมาชิกทั้งครอบครัว
ไม่ว่าจะยุคสมัยไหนเงินก็ไม่ได้หามาได้ง่าย ๆ เขาไม่เคยเห็นสตรีที่สามารถทำงานหาเงินได้สามสิบเหรียญทองแดงต่อเดือนมาก่อน ชีวิตดีขึ้นได้ขนาดนี้ก็สุขจนไม่รู้จะสุขอย่างไรแล้ว
แต่เงินห้าร้อยเหรียญทองแดงสำหรับจางเหลียง เขารู้สึกว่ามันมากเกินไป
“พี่เหลียง การขนของไปกลับนั้นยากกว่าหน้าที่ของมือปราบเสียอีก อีกอย่าง งานนี้ข้าก็อยากให้พวกเราทำกันเอง เพราะหากจ้างคนนอก แล้วของถูกขโมยไป ข้าคงจะร้องจนไม่เหลือน้ำตาให้ร้องอีก”
จินเฟิงกล่าว “พี่เหลียง คนที่ข้าไว้วางใจที่สุดก็คือท่าน เช่นนั้นแล้ว ท่านคือตัวเลือกที่ดีที่สุดของข้า”
“เสี่ยวเฟิง เจ้าให้ข้าช่วยทำงานน่ะไม่มีปัญหาหรอก ทว่าเงินห้าร้อยเหรียญทองแดงต่อเดือนนั้น ข้าว่ามันมากเกินไป ไนปั่นด้ายสองสามตัวของเจ้า หนึ่งเดือนจะทำเงินได้เท่าใดเชียว อีกทั้งเจ้าก็ยังมีหน้าที่ต้องดูแลสตรีอีกหลายชีวิต…”
“พี่เหลียง ท่านดูถูกข้าหรือ”
บัณฑิตหนุ่มกล่าว “เอาเช่นนี้แล้วกัน ด้ายป่านนี้เพียงพอสำหรับหนึ่งรถเข็นแล้ว พรุ่งนี้ท่านไปศาลาว่าการกับข้า ท่านจะได้รู้ว่าพวกมันสามารถสร้างรายได้ได้เท่าใด”
“ตกลง”
จางเหลียงพยักหน้า
ในคืนวันเดียวกัน ถังตงตงก็ได้มอบหมายงานให้หญิงสาวช่วยกันขนด้ายป่านขึ้นรถเข็นที่ยืมมา
ก่อนรุ่งสาง จางเหลียงและลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้านอย่างเถี่ยจือ รวมถึงนายพรายเฉินเหล่าลิ่วก็มาถึงที่บ้านของจินเฟิง
เฉินเหล่าล
