กว่า เพราะเขากลับบ้านมือเปล่ามาสามวันติดต่อกันแล้ว
จินเฟิงรู้ว่าเป็นเพราะจางเหลียงออกล่าสัตว์ถี่เกินไป ทำให้กระต่ายและไก่ฟ้าที่อาศัยอยู่ใกล้ ๆ สัมผัสได้ถึงอันตรายและทยอยหลบหนีตามสัญชาตญาณ
หากต้องการออกล่าอีกครั้ง มีเพียงต้องเข้าไปในป่าที่ลึกขึ้นเท่านั้น
จางเหลียงวางแผนนี้ไว้เช่นกัน ทว่าจินเฟิงขวางเขาเอาไว้ก่อน
“พี่เหลียง หากท่านจะไปที่ป่าทึบตรงเขาด้านหลังมันไม่เป็นอะไรหรอก แต่หากท่านเข้าไปใน ‘ป่าดึกดำบรรพ์’ ด้านในไม่เพียงแต่มีสัตว์ดุร้ายอยู่ทั่วทุกหนแห่งเท่านั้น แต่อากาศยังเป็นพิษด้วย ท่านก็รู้ว่าความชื้นในป่าเขตร้อนสร้างไอพิษ สิ่งนี้อันตรายเสียยิ่งกว่าเสือ เมื่อเผชิญกับพิษเหล่านั้น คนไม่น้อยต่างต้องเสียชีวิตลง”
ชายหนุ่มย้ำเตือนเขา “ท่านไม่ต้องไปแล้ว หากเกิดอะไรขึ้นกับท่าน ครอบครัวที่เหลือจะเป็นอย่างไร?”
ตัวเขาเองไม่ใช่นักบุญ การที่เขาคอยช่วยเหลือครอบครัวจางแน่นอนว่าส่วนหนึ่งเป็นเพราะมีความเกี่ยวข้องกับเสี่ยวโหรวภรรยาของเขา แต่ในใจลึก ๆ จินเฟิงอยากได้คนที่สนิท ไว้ใจได้มาช่วยทำงาน
เพราะจินเฟิงวางแผนสำหรับอนาคตเอาไว้หลายอย่าง แต่ไม่ว่าแผนการจะเป็นอย่างไรล้วนมีจางเหลียงเป็นหมากในกระดานด้วย
ที่เขาทำหน้าไม้ให้จางเหลียง นั่นก็เป็นเพราะอยากช่วยให้อีกฝ่ายมีชีวิตครอบครัวที่ดีขึ้นจะได้ไม่ต้องมาคอยกังวล
ทว่าจินเฟิงไม่ได้ต้องการให้เขาเป็นนักล่าไปตลอดชีวิต และยิ่งไม่ต้องการให้นำชีวิตไปเสี่ยงโดย
