องด้านใน”
“เจ้าวางใจเถิด ข้ารู้แล้ว”
ถังตงตงดันหลังจินเฟิงให้ออกจากกระท่อม “เจ้ากลับไปนอนเถิด เสี่ยวโหรวคงกำลังรอเจ้าอยู่”
สตรีที่กำลังทำงานอยู่ตรงนั้นอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ ให้กับสิ่งที่ได้ยินเมื่อครู่
จะกลับไปนอนกับภรรยาของตน คงไม่มีใครว่าอะไรได้หรอกใช่ไหม?
อย่างมาก พวกนางก็ทำได้แค่หัวเราะเท่านั้น
ตามแผนที่ถังตงตงวางเอาไว้ นางจะใช้ไนปั่นด้ายทั้งสิบตัวนี้เป็นตัวเริ่มต้น เมื่อได้รับเงินมาแล้วค่อยขยับขยายไปเรื่อย ๆ
ทว่าในมือของจินเฟิงยังมีเงินเหลืออีกสิบกว่าตำลึงเงิน ฟืนบนเขาก็ราคาย่อมเยา ค่าจ้างช่างไม้ก็ราคาไม่แพง ชายหนุ่มจึงไม่ลังเลใจที่จ้างช่างไม้ทำงานต่อ เพราะเขาไม่อยากที่จะเสียเวลา
ในอีกไม่กี่วันถัดมา ช่างไม้ก็ส่งชิ้นส่วนของไนปั่นด้ายมาที่บ้านจินเฟิงสิบกว่าชิ้น เมื่อประกอบเสร็จ สตรีในหมู่บ้านที่ไม่ได้เข้าทำงานในครั้งแรกก็ได้มีอาชีพ
ลานบ้านเล็ก ๆ ของครอบครัวจิน กลายเป็นสถานที่พลุกพล่านที่สุดในหมู่บ้าน เสียงของไนปั่นด้ายไม่เคยเงียบลงตั้งแต่เช้าจรดค่ำ
ในช่วงสองสามวันแรกที่จางเหลียงได้รับหน้าไม้ไป เขาล่าสัตว์กลับมาได้มากมายทุกวัน บางวันเขาสามารถล่ากระต่ายได้ถึงเก้าตัวและไก่ฟ้าอีกเจ็ดตัว สิ่งนี้ทำให้ชาวบ้านพากันอิจฉาตาร้อน
แต่ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา จางเหลียงเริ่มล่าได้น้อยลง
วันนี้ตอนที่เขากลับมา เขาล่าไก่ฟ้ามาได้ตัวเดียวเท่านั้น
ด้านนายพรานอย่างเฉินเหล่าลิ่วโชคร้ายยิ่ง
