บทที่ 31 รับสมัครงาน
เมื่อเห็นจินเฟิงยอมรับกระต่าย จางเหลียงก็โล่งใจอย่างเห็นได้ชัด
จากนั้นเขาก็กลับบ้านไปกับครอบครัว
ขนาดเดินกลับไปจนสุดทางก็ยังได้ยินเสียงหัวเราะของจางเหลียงแว่วมาอยู่
“สามี ชีวิตของพี่สาวข้าลำบากมานาน หากท่านพี่เหลียงล่ากระต่ายได้สองตัว แล้วต้องแบ่งมาให้เราหนึ่งตัวเช่นนี้ มันเหมาะสมหรือ?”
กวานเสี่ยวโหรวรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยเมื่อต้องรับกระต่ายที่อีกฝ่ายล่ามาได้
“เสี่ยวโหรว ที่จินเฟิงรับกระต่ายตัวนี้เอาไว้ก็เป็นเพราะหวังดีต่อท่านพี่ฟาง”
ถังตงตงพูดด้วยรอยยิ้ม “ท่านพี่เหลียงเป็นคนซื่อสัตย์ เขาบอกไว้ชัดเจนตั้งแต่แรกแล้วว่าจะแบ่งเหยื่อให้ครึ่งหนึ่ง หากจินเฟิงไม่ยอมรับกระต่ายตัวนี้มา เขาคงจะไม่สบายใจ บางทีเขาอาจจะคืนหน้าไม้และไม่ยอมใช้อีกก็ได้”
“ตงตงช่างเฉลียวฉลาด”
บัณฑิตหนุ่มยิ้มพลางลูบศีรษะของถังตงตงเบา ๆ
หลังจากมือแตะลงบนกลุ่มผมนั่นแล้ว จินเฟิงถึงเพิ่งรู้สึกตัว
ใบหน้าเล็ก ๆ ของถังตงตงเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที สีแดงแต่งแต้มผิวเนื้อจนแทบไม่มีที่ว่าง ไม่เว้นแม้แต่บริเวณลำคอ เมื่อสถานการณ์เป็นดังนี้ คนเขินอายก็รีบวิ่งกลับไปที่กระท่อมทันที
กวานเสี่ยวโหรวมองไปที่จินเฟิงและหัวเราะเบา ๆ
“เสี่ยวโหรว ข้าไม่ได้ตั้งใจ…”
จินเฟิงเกาศีรษะราวกับแมวที่ทำความผิดและถูกจับได้คาหนังคาเขา จึงรีบอธิบาย “พอดีข้าเคยชินกับการลูบหัวเจ้าน่ะ”
“สามี ข้ามิใช่หญิงขี้อิจฉา”
กวานเสี่ยวโหรวปิดปากและพูดด้วย
