รอยยิ้ม “อีกไม่นานตงตงก็จะได้เป็นคนของเจ้า ต่อให้สามีจะลูบไล้นางที่ส่วนอื่นข้าก็ไม่ว่า ข้าคิดว่าตงตงเองก็คงจะไม่คัดค้านอะไรเช่นเดียวกัน แต่หากนางมีข้อคัดค้าน ข้าจะช่วยสามีจับนางให้อยู่หมัดเอง”
จินเฟิง…
สตรีผู้นี้ เพียงไม่กี่วันก็เรียนรู้เรื่องไม่ดีเข้าแล้วหรือ?
“เอาล่ะ เลิกล้อเล่นได้แล้ว หากข้าเห็นเจ้าหัวเราะอีกเจ้าโดนจัดการแน่”
ชายหนุ่มเอ่ย “เดี๋ยวข้าจะนำกระต่ายไปเก็บ ตอนเรานำมันมาตุ๋นค่อยแบ่งไปให้บ้านพี่สาวเจ้าครึ่งหนึ่ง”
ครอบครัวจางมีช่วงเวลาที่ยากลำบากมาหลายปีแล้ว สมาชิกในครอบครัวขาดสารอาหาร พวกเขาจำเป็นต้องได้รับการบำรุงร่างกายเพิ่ม
เขารับประกันได้เลยว่าตระกูลจางคงตัดใจเอากระต่ายมาทำอาหารไม่ได้แน่ ๆ วันพรุ่งนี้พวกเขาคงนำมันไปขายในเมืองเพื่อแลกกับธัญพืช
ดังนั้นจึงเป็นการดีกว่าที่จะปฏิบัติตามความปรารถนาของจางเหลียงโดยการรับกระต่ายเอาไว้ สิ่งนี้ไม่เพียงช่วยอีกฝ่ายให้พ้นจากความลำบากใจเท่านั้น แต่ยังเป็นการช่วยครอบครัวอีกฝ่ายทางอ้อมด้วย
เนื่องจากสิ่งที่จินเฟิงคาดเดาไว้ถูกต้อง หลังจากตุ๋นเนื้อกระต่ายเสร็จ บัณฑิตหนุ่มกับภรรยาก็นำข้าวและเนื้อกระต่ายไปให้ครอบครัวจาง พวกเขากำลังกินข้าวต้มด้วยกัน
ภายในถ้วยมีข้าวเปลือกปะปนอยู่กับผักป่าสีดำและสีเขียวสองใบ ผักพวกนั้นไม่ได้ปรุงรสหรือคลุกน้ำมันด้วยซ้ำ
ถึงกระนั้นจางเสี่ยวฮวาก็ยังคงกินอย่างเอร็ดอร่อย
“จินเฟิง เสี่ยวโหรว นี่พวกเจ้า…”
มารดาจางลุก
