ขนาดจางหม่านชางตัดต้นพุทราทั้งหมดที่สามารถใช้ได้มาจากเขาด้านหลัง ก็ยังหามาได้เพียงสิบเอ็ดหรือสิบสองต้นเท่านั้น
กวานเสี่ยวโหรวและหลินอวิ๋นฟางเป็นญาติกัน และครอบครัวฟางก็กำลังจะอดตาย นั่นเป็นเหตุผลที่บัณฑิตหนุ่มทำหน้าไม้ให้จางเหลียง แม้ว่าชาวบ้านจะอิจฉาแต่พวกเขาก็ไม่สามารถพูดอะไรได้
และหากจินเฟิงทำให้ซานเสิ่นจือหนึ่งคัน ชาวบ้านคนอื่น ๆ ก็คงเริ่มโต้แย้งเป็นแน่
หลังพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว จินเฟิงก็ตัดสินใจไม่สร้างหน้าไม้ให้กับชาวบ้านคนอื่น ๆ ยกเว้นจางเหลียง
อย่างไรก็ตาม แน่นอนว่า เขาอยากเห็นชีวิตและทัศนคติของทุกคนในหมู่บ้านดีขึ้น
เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ป่านที่ถังตงตงและจินเฟิงสั่งซื้อกับศาลาว่าการส่งมาถึงแล้ว
อีกทั้งเมื่อวานนี้ ช่างไม้ยังส่งชิ้นส่วนของไนปั่นด้ายมาแล้วด้วย จางหม่านชางประกอบมันอยู่ทั้งคืน จากนั้นก็วางไว้อย่างเป็นระเบียบในกระท่อมเพิงหญ้าคา
ข้างไนปั่นด้ายมีป่านอยู่หนึ่งกอง
ในสมัยราชวงศ์ต้าคัง ฝ้ายยังไม่แพร่หลาย ดังนั้นป่านจึงถือเป็นหนึ่งในวัตถุดิบสิ่งทอที่สำคัญที่สุด
ป่านจะถูกปั่นเป็นเส้นแล้วค่อยนำมาทอเป็นผ้าโดยใช้เครื่องทอ จากนั้นถึงจะสามารถนำมาผลิตเสื้อผ้าและเครื่องนอนได้
ผ้ากระสอบ*[1] จึงเป็นเสื้อผ้ายอดนิยมของชาวต้าคัง
แน่นอนว่านอกเหนือจากผ้ากระสอบแล้ว ยังมีเสื้อผ้าที่ทำจากแพรไหม ผ้าดิ้น ผ้าต่วน และผ้าอื่น ๆ ที่ทำจากขนสัตว์ ฯลฯ แต่แน่นอนว่าสิ่งเหล่านี้ ชาวบ้านธรรมดาทั่
