ายคนโตไปล่าสัตว์บนภูเขาทุกวัน ไม่บ่อยนักที่จะกลับมามือเปล่า ส่วนลูกชายคนเล็กก็เรียนทักษะการตีเหล็กที่บ้านจินเฟิง แน่นอนว่า ความรู้นี้จะทำให้เขามีกินมีใช้ในอนาคต
สายตาของทุกคนในหมู่บ้านล้วนเต็มไปด้วยความอิจฉา
ชาวบ้านรู้ดีว่าที่ชะตาชีวิตของครอบครัวจางเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ได้เช่นนี้ ทั้งหมดต้องขอบคุณจินเฟิง
ดังนั้น บรรดาสตรีในหมู่บ้านจึงขยันไปที่บ้านของบัณฑิตหนุ่มเพื่อเข้าไปทักทายกวานเสี่ยวโหรวและตีสนิท เพราะพวกนางตั้งใจจะมาขอให้จินเฟิงทำหน้าไม้ให้ พวกนางยังบอกอีกว่าเต็มใจที่จะมอบเหยื่อครึ่งหนึ่งให้กับครอบครัวจินเช่นกัน
แต่คราวนี้ชายหนุ่มต้องปฏิเสธเพราะไม่มีวัสดุในการทำหน้าไม้เพียงพอ
ถึงแม้ว่าเหยื่อบนเขาจะมีมากมาย แต่แน่นอนว่าพวกมันจะทยอยเหลือน้อยลงเรื่อย ๆ
ไม่สำคัญว่าหมู่บ้านนี้จะมีนายพรานหรือนักล่าสัตว์มากน้อยแค่ไหน แต่หากจู่ ๆ ก็มีเพิ่มขึ้นเป็นสิบ ๆ คน สุดท้ายสัตว์ป่าในซีเหอวานคงจะถูกล่าจนหมด หรือไม่พวกมันก็ต้องอพยพไปที่อื่น
ถึงแม้สัตว์ป่าเหล่านั้นจะไม่ตาย พวกมันก็คงตระหนักได้ถึงอันตรายได้อยู่ดี หลังจากนั้นก็คงอพยพไปยังสถานที่ซึ่งอยู่ห่างไกลจากซีเหอวาน
พฤติกรรมเหล่านี้อาจทำให้แหล่งเสบียงที่เคยมีหมดไปในเวลาไม่นาน
อีกอย่างจินเฟิงก็ไม่ได้โกหกพวกนางเรื่องขาดแคลนวัสดุ
เพราะไม้ที่เหมาะกับการทำหน้าไม้ไม่ได้มีมากนัก มีแต่ไม้ธรรมดาที่มีความยืดหยุ่นไม่พอ หรือแข็งไม่พอ ใช้ไปได้ไม่นานก็คงจะหัก
