าที่กระต่ายจะกลับคืนสู่ป่าลึก
“อ่ะ เสี่ยวโหรว!”
จางเหลียงหยิบกระต่ายที่ตัวใหญ่ที่สุดขึ้นมาจากพื้นแล้วมอบมันให้กวานเสี่ยวโหรว
“ท่านพี่เหลียง นี่มันหมายความว่าอย่างไรหรือ?”
นางถามด้วยความสงสัย
“ข้าบอกเฟิงจื่อแล้วว่าหากเขาทำหน้าไม้และลูกธนูที่ข้าสามารถใช้งานได้ ในอนาคต ข้าล่าสัตว์มาได้เท่าใด จะแบ่งให้เขาครึ่งหนึ่ง”
จางเหลียงอธิบาย
คนโบราณให้ความสำคัญกับการแบ่งปันและการตอบแทนบุญคุณ มารดาจางและหลินอวิ๋นฟางก็ดูเหมือนจะเห็นด้วยเช่นกัน
มีเพียงจางเสี่ยวฮวาเท่านั้นที่น้ำตาคลอมองกระต่ายอย่างไม่เต็มใจ
จินเฟิงรู้ดีว่าหากช่วยเหลือใครขณะที่อีกฝ่ายตกอยู่ในวิกฤต คนผู้นั้นจะรู้สึกขอบคุณ แต่การช่วยเหลือและการเป็นผู้ให้มากเกินไปก็เป็นเหมือนดาบสองคม
เขาช่วยเหลือครอบครัวจางมามากพอแล้ว หากยังคงช่วยต่อไปอย่างไม่มีขีดจำกัด ครอบครัวจางอาจไม่คิดดิ้นรนและคอยแต่จะพึ่งพาอาศัยกัน ด้วยคิดว่าเขาจะใจดีด้วยเรื่อย ๆ
เมื่อจางเหลียงพูดเช่นนั้น บัณฑิตหนุ่มก็ไม่เกรงใจและพยักหน้าให้กวานเสี่ยวโหรวไปรับกระต่ายมา
