บทที่ 27 สร้างกระท่อม
“วางใจเถิด ข้าจะเลี้ยงข้าวท่านอาหญิงก่อนเป็นคนแรกเลย”
จินเฟิงยิ้มและรับปาก
ทันทีที่พูดจบเอ้อร์ส่าวก็มาพร้อมกับสามีของนาง
ตามมาด้วยหลิวเถี่ยและภรรยา และนายพรานลิ่วกับภรรยาพร้อมอนุภรรยา…
สุดท้ายผู้คนก็แห่แหนกันมาทั้งหมู่บ้าน
ตอนนี้จินเฟิงไม่จำเป็นต้องทำอะไรเลย เพราะนายพรานลิ่วและหลิวเถี่ยเป็นผู้พาบุรุษในหมู่บ้านไปตัดต้นไม้ ในขณะที่สตรีอยู่ที่บ้านเพื่อตัดแต่งหญ้าที่ลานบ้าน และบิดเชือกป่าน ทุกคนต่างก็ยุ่งไปตาม ๆ กัน
เมื่อมีคนมาช่วยมากมาย บัณฑิตหนุ่มก็ไม่ตระหนี่ เขาขอให้กวานเสี่ยวโหรวหุงข้าวหม้อใหญ่ และนำกระต่ายที่เหลือมาตุ๋นจนเปื่อย
กลิ่นของเนื้อกระต่ายฟุ้งไปทั่วบริเวณ กลุ่มเด็ก ๆ ที่เล่นอยู่ในลานบ้านพากันหยุดวิ่งเล่นและมารวมตัวกันอยู่รอบประตูห้องครัว
เมื่อมีคนมาก ความต้องการก็มากตามไปด้วย ยังไม่ทันยามอู่บุรุษที่ออกไปขึ้นเขาก็กลับมาพร้อมกับเกวียนลากต้นไม้เล็ก ๆ นับสิบ มันมีขนาดหนาเท่ากับปากชาม
เมื่อยามอู่มาถึงจินเฟิงขอให้เด็ก ๆ กลับบ้านไปเอาถ้วยชามมา โดยแต่ละคนจะได้ข้าวหนึ่งถ้วยและน้ำต้มเนื้ออีกคนละกระบวย
เด็ก ๆ ไม่เคยกินอาหารเลิศรสเหล่านี้มาก่อน แต่ละคนรอไม่ไหว พวกเขาแทบจะกลืนลิ้นของตัวเอง
…
หลังการรับประทานอาหารกลางวันอันแสนคึกคักเสร็จสิ้น พวกผู้ชายก็เริ่มทำงานอีกครั้ง
พวกเขาตั้งกองฟืนไว้ในสวน ก่อนจะทยอยขนฟืนไปมาเพื่อทำการเผา
ไม้ที่ไหม้เกรียมไม่เพียงแต่ทนต่อแมลง