บทที่ 24 ข้ายินดี
“เมื่อครู่ข้าไปดูมาแล้ว จมูกของเซี่ยกวางเหวอะหวะไปหมด การถูกตีเมื่อครู่ เป็นเหตุให้ฟันของเขาเหลือไม่กี่ซี่ แม้แต่ตอนนี้เจ้านั่นก็ยังมึนงงอยู่เลย”
เฉินเหล่าลิ่วกล่าว “ที่คุมขังของศาลาว่าการเป็นสถานที่แบบใด? ขนาดคนปกติที่ร่างกายไร้รอยขีดข่วนถูกส่งเข้าไปยังโดนทรมานราวกับการถลกหนัง อาการของเซี่ยกวางหนักถึงเพียงนี้ หากส่งเขาไป ข้าว่าเขาคงมีชีวิตอยู่ไม่พ้นสามวัน …แต่หากหัวหน้าหมู่บ้านพยายามช่วยอย่างเต็มที่จริง ๆ บางทีเซี่ยกวางก็อาจจะไม่ต้องเผชิญกับความเลวร้ายขนาดนั้น”
“หึ เขาเป็นคนรนหาที่เอง!”
จางเหลียงวางขวานลงและถ่มน้ำลายใส่เซี่ยกวาง
แค่ก แค่ก!
เซี่ยกวางซึ่งอยู่ในสภาพกึ่งรู้สึกตัว ไออย่างรุนแรงและพยายามดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง
“เกิดอะไรขึ้นกับเขา?”
ผู้ใหญ่บ้านมองไปหาลูกชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
“ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน เมื่อครู่ยังดี ๆ อยู่ แต่จู่ ๆ ก็เริ่มดิ้นรนราวกับอยากเอาชีวิตรอด”
หลิวเถี่ยดูไร้เดียงสา
“เหล่าถาน! เจ้ามาทางนี้เร็ว!”
ผู้ใหญ่บ้านตะโกนใส่ฝูงชน
เหล่าถานมักจะเก็บสมุนไพรเพื่อหาเลี้ยงชีพ เขาเป็นหมอเท้าเปล่า*[1] ในหมู่บ้าน เป็นเรื่องปกติที่จะรักษาอาการเจ็บป่วยเล็ก ๆ น้อยๆ ของชาวบ้านได้ แต่กับอาการบาดเจ็บของเซี่ยกวาง จะให้เขาช่วยอย่างไร?
“สามี เกิดอะไรขึ้นกับเขาหรือ?”
กวานเสี่ยวโหรวมองไปที่เซี่ยกวางที่มือเท้าผิดรูป เมื่อเห็นเช่นนี้นางก็รู้สึกกลัวขึ้นมา “เขาถูกผีเข้าหร
