บทที่ 25 โจรภูเขา
หัวหน้าหมู่บ้านแบ่งคนออกเป็นสองกลุ่มทั้งเด็กและผู้ใหญ่ ให้กลุ่มหนึ่งออกไปนอกหมู่บ้านเพื่อจัดการฝังศพ และอีกกลุ่มให้นำคนไปลาดตระเวนในหมู่บ้าน
แม้ว่าจางเหลียงจะมีแขนเพียงข้างเดียว แต่เขาก็เคยอยู่ในสนามรบมาก่อน จึงได้รับมอบหมายให้อยู่ในทีมลาดตระเวน
เมื่อนายพรานเห็นจางเหลียงจ้องมองศพด้วยความตกตะลึง เขาจึงเร่งรัด “เหลียงจื่อ เจ้ามัวแต่งุนงงสิ่งใดอยู่ รีบไป”
“อือ ๆ”
จางเหลียงกลับมาตั้งสติอีกครั้ง และหันไปเห็นว่าจินเฟิงกำลังถูกรายล้อมไปด้วยสตรีในหมู่บ้าน เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากระงับความรู้สึกไม่สบายใจเอาไว้และติดตามนายพรานไปพร้อมขวาน
“จินเฟิง เจ้าอยากได้คนช่วยเหลือกี่คน?”
“บุตรสาวของข้าเหมาะสมหรือไม่ นางปั่นด้ายได้เร็วมาก ส่วนเรื่องค่าจ้างขอไม่รับ ขอแค่ดูแลเรื่องอาหารก็พอ”
“จินเฟิง แล้วเจ้าจะทำไนปั่นด้ายใหม่เสร็จเมื่อใดหรือ?”
…
บรรดาหญิงสาวตั้งคำถามมากมายกับเขา
พวกนางไม่สนหรอกว่าในบ้านหลังนี้ จะมีคนตายถึงสองคน และเลือดบนพื้นก็ยังไม่แห้งดี
อีกอย่างคนตายก็คือคนตายวันยันค่ำ ส่วนคนที่ยังมีชีวิตอยู่ก็ต้องใช้ชีวิตต่อไป
อีกสิบกว่าวันก็จะไม่มีผักป่าให้เก็บแล้ว พวกนางคงจะไม่มีอะไรให้ทำ
การไม่มีงานทำ ก็แปลว่าจะไม่มีรายได้
พวกนางไม่กลัวการทำงานหนัก ไม่กลัวคนตาย แต่กลัวความอดอยาก
สุดท้ายจินเฟิงก็สัญญากับทุกคนว่าเขาจะสร้างไนปั่นด้ายขึ้นมาใหม่โดยเร็วที่สุด และจะพยายามทำให้ทุกคนม
