เมื่อเห็นจาง เหนียงเดินตรงเข้ามา ชุนเชี่ยนก็รู้ว่าหลบไม่พ้น ได้แต่
ฝืนยิ้มเอ่ยทัก
“พี่จางสบายดีหรือไม่เจ้าคะ”
จาง เหนียงทําสีหน้าประหนึ่งเพิ่งพบโดยบังเอิญ
“อ้าว… ที่แท้ก็น้องชุน ไม่ได้พบกันนานจริง ๆ วันนี้อารมณ์ดีถึงกับ ออกมาชมบุปผาเชียวหรือ?”
แท้จริงแล้ว ตั้งแต่ชุนเชี่ยนก้าวออกจากสวนสุ่ยเพิ่ง จางอี้เหนียงก็ได้ รับข่าวทันที นางตั้งใจมาดักรอโดยเฉพาะ ในจวนนี้ ขณะนี้มีเพียงฮูหยินเอก กับนางเท่านั้นที่มีบุตร ฮูหยินเอกให้กําเนิดฝาแฝด ซึ่งนางไม่กล้าแตะต้อง แม้ปลายเล็บ เพราะฮูหยินคือบุตรสาวตระกูลถั่วกง หากคุณหนูใหญ่หรือคุณ หนูรองเกิดเรื่องขึ้นมา ย่อมไม่จบลงง่าย ๆ
แต่บุตรในครรภ์ของชุนเชี่ยน…. จะปล่อยให้ลืมตาดูโลกไม่ได้ เวลานี้ นายท่านหลงใหลสตรีผู้นี้มากอยู่แล้ว หากนางให้กําเนิดบุตรชายอีก จวน แห่งนี้ยังจะเหลือที่ยืนให้นางหรือ? ฮูหยินจะคิดเช่นไรนางไม่สน แต่ตนเอง ไม่มีวันยอมรอความพินาศอย่างสงบแน่ เพียงแต่ที่ผ่านมาไร้โอกาส ครานี้ชน เชี่ยนออกมาเอง นางจะปล่อยผ่านได้อย่างไร ชุนเชี่ยนมองรอยยิ้มหวานที่ แฝงคมมีดในดวงตาจาง เหนียง หัวใจพลันเย็นวาบ แต่ก็ยังฝืนตอบ “วันนี้อากาศดี ข้าเลยอยากออกมาเดินรับลมสักหน่อยเจ้าค่ะ”
“เช่นนั้นน้องสนใจไปนั่งพักที่ศาลาเป็นเพื่อนพี่หรือไม่?”
จางอี้เหนียงเอ่ยเชื้อเชิญ ชุนเชี่ยนครุ่นคิด ยืนอยู่กลางทางเช่นนี้ อ้นตรายกว่า นางตั้งครรภ์สิบเดือนเต็ม ใกล้คลอดทุกเมื่อ หากพลาดพลั้ง
