ยังหวาดระแวง จางอี้เหนียงเห็นท่าที จึงยิ้ม
บาง
“น้องไม่กิน หรือกลัวว่า จะใส่ยาลงไป?”
“พี่จางเข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้น”
ชุนเชี่ยนรีบแก้ตัว
“วางใจเถิด”
จาง เหนียงหัวเราะเบา ๆ
“ข้ายังไม่โง่ถึงเพียงนั้น หากเจ้ากินขนมของข้าแล้วเกิดเรื่อง ข้าจะพ้น
ผิดได้อย่างไร?”
ชุนเชี่ยนคิดตาม เห็นว่าอีกฝ่ายคงไม่กล้าทําอะไรโจ่งแจ้งเช่นนี้ อีกทั้ง ความอยากอาหารก็พุ่งขึ้นมา นางจึงหยิบขนมกินไปหลายชิ้น ในชั่วพริบตาที่ ชุนเชี่ยนกลืนค่าสุดท้ายลงคอ แววตาของจางอี้เหนียงก็ฉายประกายสมใจ
วาบหนึ่ง
ทั้งสองนั่งต่ออีกครู่ ชุนเชี่ยนจึงอ้างเหตุขอตัวกลับ ครานี้จางอี้ เหนียงไม่รั้งไว้ เพียงมองแผ่นหลังที่เดินห่างออกไป พร้อมรอยยิ้มบางทีเย็น เยียบราวสายลมก่อนพายุ
บางครั้ง… ความอ่อนหวานบนปลายลิ้น อาจเป็นยาพิษที่ค่อย ๆ ซึม
ๆ
ลิกถึงหัวใจ.
