่ช่วงนี้ถังตงตงมีความมุ่งมั่นตั้งใจเป็นอย่างมาก เพราะนางปั่นด้ายจนดึกดื่นทุกคืน
กว่านางจะเข้านอน จินเฟิงและกวานเสี่ยวโหรวก็ผล็อยหลับไปแล้ว
“พรุ่งนี้คงต้องสร้างกระท่อมที่ลานบ้านให้คนที่เป็นก้างขวางคอย้ายไปอยู่ที่นั่น”
บัณฑิตหนุ่มคิดเรื่องนี้อย่างไม่พอใจ ก่อนจะค่อย ๆ หลับไป
ด้านหลังภูเขา เซี่ยกวางเดินออกจากป่ามาพร้อมกับชายหัวโล้น ทั้งสองค่อย ๆ ย่องเข้าไปในหมู่บ้านภายใต้แสงจันทร์อันเลือนราง
ทั้งคู่ถือขวานที่เพิ่งลับให้คมเมื่อบ่ายวันนี้ไว้ในมือ ขอบของคมมีดสะท้อนแสงจันทร์แวววาว
พวกเขาเตรียมพร้อมที่จะฆ่าปิดปาก
“หมู่บ้านของเจ้าไม่มีสุนัขหรือ?”
ชายหัวโล้นกระซิบถามเสียงต่ำ
“พี่สาม ไม่ต้องกังวล หมู่บ้านของเรายากจนมาก ชาวบ้านทั่วไปมีอาหารไม่พอกินด้วยซ้ำ ผู้ใดจะมีเงินเลี้ยงสุนัขได้?”
“เช่นนั้นก็ดี”
หากไม่มีสุนัข ก็จะไม่มีเสียงเห่าให้ชาวบ้านตื่น
“หืม เหตุใดบ้านหลังนั้นยังมีแสงไฟอยู่ล่ะ”
เซี่ยกวางชี้ไปยังหน้าต่างที่มีแสงสลัวแล้วเอ่ย “พี่สาม ลงมือได้เลยหรือไม่?”
“ลงมืออะไรของเจ้า แสงไฟสว่างไสวขนาดนั้น คนในบ้านคงยังไม่นอน หากเกิดเสียงตะโกนร้องขึ้นมาคงได้ยินไปทั้งหมู่บ้าน”
ชายหัวโล้นตบเข้าที่ศีรษะของเซี่ยกวาง
“ข้าเข้าใจแล้ว!”
เซี่ยกวางหดคอและนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้นหญ้าด้านนอกลานบ้านกับชายหัวโล้นอย่างอดทน
ครึ่งชั่วยามผ่านไป
หนึ่งชั่วยาม…
สองชั่วยามผ่านไป นี่ก็ดึกมากแล้ว เหตุใดยังคงเปิดหน้าต่างและไม่ดับ
