ยเจ้าค่ะ…”
“เหตุใดจะไม่ได้?”
นางยิ้มบาง
“ข้าใกล้คลอดแล้ว หลายวันมานี้ไม่ได้ออกจากเรือนเลย อึดอัดจะตาย
อยู่แล้ว เพียงไปเดินในสวน มิได้ไปไกลนัก
“แต่มันอันตรายนะเจ้าคะ ท่านอาจคลอดได้ทุกเมื่อ”
ชุนเชี่ยนหัวเราะเบา ๆ
“จะบังเอิญถึงเพียงนั้นหรือ? อีกอย่าง การเดินบ้างก็ช่วยให้คลอด
ง่าย นมิใช่หรือ?”
“แต่ว่า”
“พอเถิด ไม่มีคําว่าแต่”
นางกล่าวเสียงหนักแน่น แล้วก้าวออกจากเรือนก่อนใคร เฉี่ยวเอ๋อ ทําได้เพียงรีบตามไป ประคองอย่างระมัดระวัง หัวใจเต้นระรัว ด้วยความหวั่นเกรง และบางครั้ง… สิ่งที่เรากลัวที่สุด ก็มักจะมาถึงจริง ๆ
เมื่อทั้งสองเดินมาถึงสวน ก็เห็นร่างหนึ่งกําลังเดินสวนมา จางอี้ เหนียง อนุอีกคนของจ้าวชง สายตานั้นเย็นเยียบราวน้ําค้างยามรุ่งสาง
และใต้รอยยิ้มจาง ๆ นั้น… อนคมมีดที่มองไม่เห็น
ๆ
