ึ้นเขาไปล่าสัตว์ นางก็ทำโจ๊กข้าวสาลีให้เขา
แต่ครั้งนี้ไม่ว่าจินเฟิงจะพูดหรือจะตำหนินางเหมือนเมื่อวานล้วนไร้ประโยชน์ เพราะนางไม่ยอมกินข้าวและเอาแต่นั่งยอง ๆ อย่างดื้อรั้นพร้อมกับมองไปที่หน้าไม้
แม้ว่าในสมัยราชวงศ์ต้าคังจะมีหน้าไม้ แต่ก็ถือเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่ล้าสมัยไปแล้ว การใช้งานนั้นค่อนข้างสลับซับซ้อน คนทั่วไปจึงไม่นิยมใช้ ในหมู่นักล่าสัตว์ พวกเขาถนัดใช้คันธนูแบบยาวมากกว่า
“สามี สิ่งนี้คือธนูหรือ? เหตุใดจึงดูแตกต่างจากธนูของนายพรานนักล่ะ?”
นี่เป็นครั้งแรกที่กวานเสี่ยวโหรวเห็นหน้าไม้ นางจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“สิ่งนี้เรียกว่าหน้าไม้”
จินเฟิงถือหน้าไม้เอาไว้ในมือ จากนั้นก็ดึงสายและยิงลูกธนูออกไป โดยเขาได้เหนี่ยวไกและเล็งไปยังต้นไม้ที่อยู่ห่างออกไปเจ็ดจั้ง*[1]
ปัก!
ลูกธนูพุ่งออกไปแล้วปักเข้ากับต้นไม้ ส่วนหัวของลูกธนูปักเข้าไปในลำต้น ในขณะที่ส่วนหางสั่นไหวอยู่ด้านนอก
“กะ… เก่งมาก!” กวานเสี่ยวโหรวทึ่งกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า “สามี สิ่งนี้เจ้าเป็นคนทำหรือ?”
“นอกจากข้าแล้วจะมีผู้ใดได้อีกล่ะ?”
เมื่อมองไปที่ดวงตาที่เป็นประกายของกวานเสี่ยวโหรว จินเฟิงก็รู้สึกภาคภูมิใจขึ้นมา
หลังจากที่เขาอธิบายวิธีการใช้หน้าไม้ให้กับเสี่ยวโหรวแล้ว จินเฟิงก็สะพายซองใส่ลูกธนูแล้วเดินออกจากลานบ้านไป
ทันทีที่เดินออกไป เขาก็พบกับหญิงสาวกลุ่มหนึ่งที่กำลังจะไปเก็บผักป่าบริเวณเชิงเขา
“จินเฟิง เจ้าจะไปที่ใดหรือ เหตุใดไ
