บทที่ 7 ดอกไม้กำลังผลิบาน
“ไม่ได้!” จินเฟิงปฏิเสธนางอย่างไม่ลังเล “หากพลาดไปโดนใครเข้าจะแย่เอา”
“ตระหนี่เสียจริง ไม่ให้ลองก็ไม่ลอง!”
เสี่ยวอวี้มีใบหน้าบูดบึ้ง จากนั้นก็ส่งหน้าไม้คืนให้เจ้าของ
“จินเฟิง เหตุใดเจ้าไม่ให้เสี่ยวอวี้ลองดูเสียหน่อยเล่า เมื่อครู่ตอนเจ้ายังไม่กลับออกมา นางเป็นกังวลว่าเจ้าจะถูกหมาป่าคาบไป นางกังวลเสียจนแทบจะหลั่งน้ำตาออกมา ทั้งยังขอให้ชุ่ยฮวาไปบอกสามีให้เข้าป่าไปช่วยตามหาเจ้าอีก”
จากนั้นก็มีหญิงสาวอีกสองคนพูดกระเซ้านางกับจินเฟิง
“เสี่ยวอวี้ หากว่าเจ้ามีใจ เหตุใดก่อนหน้านี้เจ้าไม่ให้พี่ชายของเจ้าไปที่บ้านจินเฟิงเพื่อพูดคุยเรื่องแต่งงานเล่า เพราะหากเจ้าแต่งเข้าไปตอนนี้ก็เป็นได้แค่อนุภรรยาเท่านั้น!”
ทันใดนั้นเสี่ยวอวี้ก็โมโหขึ้นมา
“เจ้าพูดอะไรออกมา! คิดว่าข้าไม่กล้าฉีกปากของเจ้าออกจากกันหรือ!”
เสี่ยวอวี้โกรธและไล่ตีหญิงสาวทั้งสองเนื่องจากพูดจาไม่เข้าหู
เรื่องราวเหล่านี้เป็นเรื่องธรรมดาที่เกิดขึ้นในหมู่บ้าน จินเฟิงเองก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ เขาหยิบกระต่ายขึ้นมาจากพื้นแล้วเดินจากไป
กวานเสี่ยวโหรวยืนรอเขาอยู่ที่ลานเล็ก ๆ หน้าบ้าน เมื่อเห็นว่านี่ก็มืดค่ำแล้วทว่าจินเฟิงยังไม่กลับมา นางก็เริ่มกระสับกระส่ายด้วยความเป็นห่วง
และเมื่อได้ยินเสียงเคลื่อนไหวที่ประตู นางก็รีบวิ่งออกไปดูทันที “สามี! เจ้ากลับมาแล้วหรือ”
พอนางเห็นกระต่ายในมือของเขาก็กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ
สามีขอ
