บทที่ 8 เกลือกกลิ้ง
กวานเสี่ยวโหรวตื่นเช้าจนติดเป็นนิสัย นางได้ยินไก่ขันเพียงสองครั้งก็รู้สึกตัวทันที
เมื่อมองไปที่จินเฟิงซึ่งกำลังนอนหลับอยู่ข้าง ๆ ก็รับรู้ได้ว่าเรื่องเมื่อคืนนั้นเกิดขึ้นจริง
หญิงสาวโน้มตัวเข้าไปในอ้อมแขนของชายหนุ่ม และซบหน้าอยู่บนอกแกร่งของเขาอย่างอ่อนโยนราวกับตนเป็นลูกแมวตัวน้อย
กวานเสี่ยวโหรวนอนอยู่ในอ้อมแขนของสามีสักพัก จากนั้นก็ค่อย ๆ ยกผ้าห่มออกและลุกขึ้นไปเตรียมอาหารเช้า
หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ จินเฟิงก็เข้าเมืองเพื่อนำกระต่ายไปขายแล้วแลกเปลี่ยนเป็นข้าวสารจำนวนสามสิบจิน และของใช้ในชีวิตประจำวันอื่น ๆ อีกเล็กน้อย
แน่นอนว่า เขาไม่ลืมที่จะซื้อขนมกินเล่นจำพวกถั่วลิสงและลูกพรุน เพื่อนำไปปิดปากเด็ก ๆ ในหมู่บ้าน
ของที่มีน้ำหนักสามสิบกว่าจินถือว่าไม่หนักเท่าไรนัก ทว่าการเดินขึ้นเขาค่อนข้างลำบาก เมื่อต้องสะพายถุงผ้ายิ่งรู้สึกไม่ถนัด ชายหนุ่มต้องเดิน ๆ หยุด ๆ กว่าเขาจะกลับถึงบ้านก็เป็นเวลาเที่ยงกว่าแล้ว
กวานเสี่ยวโหรวเพิ่งผ่านครั้งแรกของคืนวันเข้าหอมา ท่วงท่าการเดินของนางจึงดูไม่เป็นธรรมชาติ ทว่าก็ยังคงวิ่งกลับไปกลับมาเพื่อนำน้ำมาให้สามีดื่ม
“เอาล่ะ เจ้านั่งพักสักครู่เถิด” จินเฟิงดันภรรยาหมาด ๆ ให้นั่งลงบนเก้าอี้ และชำเลืองมองไปบริเวณต้นขาของอีกฝ่าย “ยังเจ็บอยู่หรือ?”
กวานเสี่ยวโหรวหน้าแดงและรีบส่ายหัว
“เด็กดีไม่พูดโกหกหรอกนะ”
จินเฟิงยื่นมือออกไปสัมผัสปลายจมูกของนา
