งเบา ๆ
“ข้าไม่ใช่เด็กแล้วนะ!”
“จริงสินะ เมื่อคืนนี้เจ้าได้กลายเป็นภรรยาของข้าแล้ว”
“สามี…”
กวานเสี่ยวโหรวทั้งเขินอายและขุ่นเคืองไปพร้อม ๆ กัน นางลดศีรษะลงแล้วพิงเข้ากับแขนของจินเฟิง ชายหนุ่มถึงกับชะงักไปกับความน่ารักของภรรยา
“หืม ดูเจ้าสิ ข้าจะจัดการกับเจ้าอย่างไรดีนะ!”
จินเฟิงโอบกอดกวานเสี่ยวโหรวเอาไว้ในอ้อมแขนอย่างเจ้าเล่ห์
กวานเสี่ยวโหรวนั่งตัวอ่อนอยู่ในอ้อมกอดของเขา ในขณะที่แขนของจินเฟิงยังคงค้างอยู่แบบนั้น สายตาของเขาก็ส่องประกายแฝงความนัย
คู่สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันกำลังใช้เวลาถ่ายทอดอารมณ์ด้วยกันตามลำพัง แต่แล้วก็ได้ยินเสียงเกรี้ยวกราดของใครบางคนดังมาจากประตูหน้าบ้าน “จินเฟิง ออกมานี่หน่อย!”
เมื่อกวานเสี่ยวโหรวได้ยินเสียงคนเรียก นางก็เด้งตัวขึ้นทันทีราวกับมีกระแสไฟดูด
โชคดีที่หากมองจากลานหน้าบ้านเข้ามาจะไม่สามารถเห็นภายในบ้านได้ แต่แน่นอนว่าเสียงเรียกนี้ก็ทำให้จินเฟิงที่กำลังมีท่าทีกรุ้มกริ่มรีบยืนขึ้นจัดระเบียบเสื้อผ้าบนร่างกายด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อไม่ต่างกัน
เมื่อทั้งสองเดินออกไปที่หน้าบ้าน ก็เห็นว่าเป็นอันธพาลเซี่ยกวางที่บุกเข้ามาถึงถิ่น
ทันทีที่อีกฝ่ายเดินเข้ามาก็มองไปที่กวานเสี่ยวโหรวอย่างไม่เป็นมิตร
คนถูกจ้องมองไปที่อันธพาลเซี่ยอย่างรังเกียจ จากนั้นนางก็ก้มศีรษะลงและหมุนตัวกลับเข้าไปในบ้าน
“เจ้ามาทำอะไรที่นี่?”
โลกของพวกเขาทั้งสองคนถูกรบกวน แน่นอนว่า จินเฟิงเองก็รู้สึก
