บทที่ 6 เก่งกาจ
“พี่อวิ๋นฟางนำมาให้” กวานเสี่ยวโหรวตอบด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเขินอาย “นางบอกว่าให้เป็นของขวัญสำหรับการแต่งงานของพวกเรา”
จินเฟิงเข้าใจได้ทันทีว่า ลูกพี่ลูกน้องของกวานเสี่ยวโหรวกลัวว่านางจะอดตายเพราะแต่งงานกับเขา
“เจ้าขอบคุณพี่สาวแล้วใช่หรือไม่?”
“เจ้าไม่โกรธหรือ?” กวานเสี่ยวโหรวถามอย่างไม่มั่นใจ
ตอนที่นางอาศัยอยู่ที่กวานเจียวาน นางเคยได้ยินว่าจินเฟิงถือว่าตนเป็นบัณฑิต เขาเป็นคนที่หยิ่งในศักดิ์ศรี นางกังวลมากว่าเขาจะคิดว่าลูกพี่ลูกน้องของนางไม่ไว้หน้าเขา
“เหตุใดข้าต้องโกรธด้วย?”
จินเฟิงเผยรอยยิ้มออกมาและกล่าว “นั่นเป็นเพราะลูกพี่ลูกน้องของเจ้าหวังดีต่อเจ้า เป็นห่วงเจ้า ข้าเสียใจที่ไม่ทันได้ขอบคุณนางที่มอบของขวัญให้แก่เราสองคน”
จางเหลียงสามีของหลินอวิ๋นฟางได้เข้าร่วมกับกองทัพเมื่อไม่กี่ปีก่อน และเขาก็ได้สูญเสียแขนไปในสนามรบ เขาไม่สามารถทำงานหลาย ๆ อย่างได้ ส่วนจางหม่านชางก็ลื่นล้มบนเขาจนขาหักตั้งแต่เด็ก หลังจากนั้นมาเขาก็พิการและทำมาหากินได้ด้วยการผ่าฟืนและเผาถ่าน
ครอบครัวของเขาต้องเผชิญกับความยากลำบากเป็นอย่างมาก ในหนึ่งปีพวกเขามีอาหารให้กินอิ่มนับมื้อได้
การที่หลินอวิ๋นฟางส่งผักป่าห่อนี้มาให้พวกเขาเป็นของขวัญ ถือว่านางมีน้ำใจมหาศาล
หากพิจารณาจากการเงินของครอบครัวจินเฟิงในตอนนี้ ตามปกติพวกเขาไม่กินข้าวกลางวัน แต่เมื่อกวานเสี่ยวโหรวได้ยินว่าช่วงบ่ายวันนี้จินเฟิงจะข
