บทที่ 5 คืนวันวิวาห์
“กินสิ ทำไมไม่กินล่ะ?”
จินเฟิงชี้ไปที่ถ้วยข้าว
“ข้าอิ่มแล้ว”
กวานเสี่ยวโหรวตอบเขาเสียงแผ่วเบา
จินเฟิงอดไม่ได้ที่จะหวนนึกถึงคำพูดของนางเมื่อเช้า “…ข้าทอผ้าได้ อีกทั้งยังกินน้อย…”
ด้วยความเป็นห่วง เขาหยิบถ้วยเปล่าของนางมาตักโจ๊กข้าวสาลีใส่จนเต็ม จากนั้นก็วางไว้ตรงหน้าของกวานเสี่ยวโหรว
“ข้าอิ่มแล้วจริง ๆ”
“กินให้หมด!”
คำสั่งของจินเฟิงหยุดคำพูดของกวานเสี่ยวโหรวได้ทันที จากนั้นนางก็ตอบเขาด้วยน้ำเสียงหวั่น ๆ
“…ก็ได้”
กวานเสี่ยวโหรวกลัวจินเฟิงจึงหยิบถ้วยข้าวขึ้นมาอย่างเชื่อฟัง
จินเฟิงจึงเริ่มขยับตะเกียบแล้วคีบผักใส่ถ้วยของนาง “มากินด้วยกันเถิด!”
กวานเสี่ยวโหรวส่งเสียงตอบรับในลำคอ แล้วหยิบตะเกียบขึ้นมาอีกครั้ง
ในขณะที่นางกิน น้ำตาของนางก็ไหลอาบเต็มสองข้างแก้ม
“เจ้าไม่ต้องร้อง”
จินเฟิงตื่นตระหนกทันที “ข้าขอโทษนะ ข้าไม่ควรขึ้นเสียงใส่เจ้า เจ้าอย่าร้องไห้เลย…”
“สา… สามีไม่ต้องกล่าวเช่นนั้นหรอก เจ้าเป็นหัวหน้าครอบครัว เจ้าจะทุบตีหรือดุด่าข้าย่อมเป็นเรื่องที่สมควร”
กวานเสี่ยวโหรวสะอึกสะอื้นและเอ่ย “ที่ข้าร้องไห้ เป็นเพราะตั้งแต่ข้าจำความได้ นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนบอกให้กินข้าวให้มากหน่อย… อีกทั้งยังเป็นข้าวสาลีที่มีราคาสูงอีก…”
“เด็กโง่ หลังจากนี้ชีวิตเราจะดีขึ้นเรื่อย ๆ นะ”
จินเฟิงถอนหายใจพร้อมกับเอื้อมมือไปลูบศีรษะกวานเสี่ยวโหรว “ไม่ต้องร้องแล้ว กินข้าวเยอะ ๆ”
สำหรับคนรุ่น
