ท่านพ่อ ยอมฝืนกระแสลมทั้ง
จวน เพียงเพื่อช่วยขอความเมตตาให้นาง? จ้าวเข่อหรันคิดเท่าไรก็คิดไม่ ออก สุดท้าย นางจึงทําได้เพียงมองชุน เหนียง เอ่ยถามช้า ๆ
“ซุน เหนียง…เรื่องนั้นคือเรื่องใดกันแน่?”
ชุน เหนียงถอนหายใจเบา ๆ
“เรื่องนี้…กล่าวไปก็ยาวนัก แม้วันนี้คุณหนูใหญ่จะจําไม่ได้ แต่พระคุณ นั้น ข้าจะไม่มีวันลืมตลอดชีวิต”
นางหันไปมองจ้าวเย่อเฟิงด้วยสายตาเยี่ยมรัก
“ก่อนเพิงเอ๋อร์จะเกิด ข้าเคยมีบุตรสาวคนหนึ่ง…แต่นางอายุยังไม่ทัน
ได้กี่วัน ก็จากข้าไปเสียแล้ว”
เสียงของนางแผ่วลง คล้ายถูกความทรงจํากัดกิน
“ครั้นตั้งครรภ์เฟิงเอ๋อร์ ข้าจึงเฝ้าถนอมอย่างที่สุด เพราะเขาคือ
ความหวังเดียวของข้า หากวันนั้นข้าต้องสูญเสียเขาอีก ข้าคงไม่อาจมีชีวิตต่อ
ไปได้”
กล่าวถึงตรงนี้ แววตาของซุน เหนียง เต็มไปด้วยความซาบซึ้งขณะ มองจ้าวเข่อหรัน จากนั้น นางจึงเริ่มเล่าเรื่องราวในอดีตอย่างช้า ๆ ละเอียด ละออ เรื่องราวที่ซ่อนเร้นมานานกว่าสิบปี เรื่องราวที่ทําให้คําว่า “บุญคุณ ฝังลึกกว่าคําว่า “สายเลือด” ในหัวใจของคนผู้หนึ่ง
