บทที่ 3 ข้าเลือกนาง!
“ข้าเลือกนาง!”
จินเฟิงชี้ไปที่กวานเสี่ยวโหรวอย่างไม่ลังเล
จู่ ๆ บรรยากาศโดยรอบก็เงียบลง
มีคนกล้าแต่งงานกับดาวหายนะได้อย่างไร?
แม้แต่ตัวของกวานเสี่ยวโหรวเองยังตกตะลึง
นางรู้จักเซี่ยกวาง และแน่นอนว่านางก็เคยได้ยินชื่อของจินเฟิงเช่นเดียวกัน
ผู้ที่มีการศึกษาสูงเช่นเขาจะเลือกคนที่เป็นดาวหายนะอย่างนางได้อย่างไร?
ตั้งแต่แรกนางจึงไม่ได้มีความคาดหวังใด ๆ ต่อจินเฟิงผู้นี้ เมื่อได้ยินเขาเอ่ย นางยังคิดกับตัวเองอยู่เลยว่าคงหูฝาด นางเอ่ยปากถามอย่างไม่มั่นใจ “เจ้า… เมื่อครู่เจ้าว่าอย่างไรนะ?”
“ข้าบอกว่าข้าต้องการแต่งงานกับเจ้า เจ้ายินดีจะแต่งงานกับข้าหรือไม่?”
จินเฟิงถามออกไปอย่างระมัดระวัง
“ข้ายินดี! ข้ายินดี… ขอบคุณเจ้า… ขอบคุณ…”
กวานเสี่ยวโหรวรู้สึกตื่นเต้นจนพูดติด ๆ ขัด ๆ “เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าจะทำงานอย่างหนักเหมือนโคเหมือนม้าเพื่อตอบแทนเจ้า…”
เมื่อหัวหน้านักการเห็นเช่นนี้ เขาก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เพราะระหว่างเดินทางมาที่นี่ เขาสังเกตเห็นว่ากวานเสี่ยวโหรวตกอยู่ในอารมณ์ที่ไม่พร้อม ดูเหมือนว่านางจะเอาแต่คิดมากตลอดทาง ทว่านี่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกนัก เพราะทุก ๆ ปีหรือสองปี สตรีที่ได้ชื่อว่าเป็นสินค้าขาดทุนมักจะคิดไม่ตกด้วยกันทั้งสิ้น
ในฐานะผู้รับผิดชอบขบวนส่งตัว หากเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ เขาอาจจะถูกตำหนิและถูกปรับอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ในที่สุด ภาระนี้ก็ถูกโยนทิ้งไปเสียที
หัวห
