แม่ดาวหายนะนั่นเอาไว้”
“จินเฟิงได้แต่งงานกับดาวหายนะ ข้าว่าปีหน้าเขาคงไม่มีปัญญาจ่ายภาษี และต้องถูกเนรเทศไปอยู่ชายแดนเป็นแน่”
“ผู้ที่โดนเนรเทศจะถูกส่งไปเป็นทหารที่ชายแดนเพื่อเป็นแนวหน้า ร่างเล็ก ๆ อย่างจินเฟิง หากไปอยู่แนวหน้าก็คงไม่มีโอกาสได้กลับมาที่นี่อีก”
…
การสนทนาของชาวบ้านดังไล่หลังพวกเขามาไม่หยุด
“ข้าขอโทษ…” เสียงของกวานเสี่ยวโหรวสั่นเครือ
“เจ้าอย่าถือสาเลย เราไม่ได้ขอเขากินเสียหน่อย สิ่งที่พวกเขาพูดล้วนเป็นเรื่องไร้สาระ”
จินเฟิงยิ้มออกมาและเอ่ย “จำไว้ อย่าไปให้ค่าแก่คนเหล่านั้น มิเช่นนั้นเจ้าจะกลายเป็นคนโง่เขลาไปด้วย”
สุดท้ายแล้วกวานเสี่ยวโหรวก็เป็นแค่หญิงสาวที่มีอายุเพียงสิบแปดปี เมื่อถูกจินเฟิงพูดจาหยอกล้อ นางก็เอามือป้องปากแล้วหัวเราะออกมาเบา ๆ เมื่อมองไปที่แผ่นหลังของชายที่อยู่ตรงหน้า ความรู้สึกมั่นคงพลันเกิดขึ้นในใจของนาง
“นี่คือบ้านของข้า”
จินเฟิงชี้ไปที่โรงตีเหล็กสภาพทรุดโทรมด้านหน้า “มันทรุดโทรมไปหน่อย เจ้าคงไม่ถือสา”
กวานเสี่ยวโหรวส่ายศีรษะอย่างรวดเร็ว “ข้าไม่ได้ถือสาเสียหน่อย แค่เจ้ายินดีรับข้าเข้ามา เสี่ยวโหรวผู้นี้ก็รู้สึกขอบคุณมากแล้ว ข้าจะตั้งใจทำงานปั่นด้ายอย่างหนัก เพื่อสนับสนุนเจ้า…”
“เช่นนั้นข้าคงต้องขอบคุณเหนียงจื่อ*[1]ก่อน!”
จินเฟิงเลียนแบบการกระทำของคนโบราณในละครทีวี เขายิ้มพร้อมกับจับมือของกวานเสี่ยวโหรวเอาไว้
“เป็นข้าที่ควรจะขอบคุณน้ำใจของเจ้า… ข้าขอ
