บคุณ…”
กวานเสี่ยวโหรวไม่รู้จะตอบรับการกระทำของเขาอย่างไร นางได้แต่หน้าแดงด้วยความกังวล และคุกเข่าลงทำความเคารพต่อจินเฟิง…
“ให้ตายเถอะ!”
จินเฟิงไม่ได้คาดหวังว่ากวานเสี่ยวโหรวจะทำเช่นนี้ เขาจึงรีบดึงนางให้ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว “เอาล่ะ ๆ ข้าเพียงแค่ล้อเล่นเท่านั้น เจ้านั่งลงก่อนเถิด เดี๋ยวข้าจะไปต้มน้ำให้เจ้าดื่ม”
“เจ้าคือ… สามี เรื่องแบบนั้นจะให้เจ้าเป็นคนลงมือทำได้อย่างไร”
กวานเสี่ยวโหรวคว้าชายเสื้อของเขาเอาไว้ จากนั้นนางก็เอ่ยถามเสียงเบา “เตาอยู่ที่ใด ข้าจะเป็นคนไปต้มเอง”
“สามี? หัวหน้าครอบครัวหรือ”
นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนเรียกจินเฟิงแบบนี้ และเขาก็ค้นพบว่าตนเองชอบสรรพนามนี้มาก
แต่เมื่อเห็นกวานเสี่ยวโหรวที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาอย่างเอียงอาย เขาก็เกรงว่าจะทำให้นางต้องคุกเข่าลงอีกครั้งจึงหยุดแกล้งแล้วชี้นิ้วไปทางห้องครัว
กวานเสี่ยวโหรวย่องเข้าไปในครัวราวกับว่ากำลังจะหลบหนี
จินเฟิงเดินตามนางไปแล้วเอ่ย “เมื่อต้มน้ำเดือดแล้วเจ้าก็ดื่มเสีย ที่บ้านไม่มีอาหาร ข้าจะนำของไปจำนำเพื่อซื้ออาหารกลับมา”
กวานเสี่ยวโหรวที่กำลังต้มน้ำชะงักไปชั่วครู่ นางเงยหน้าขึ้นแล้วกล่าว “ไม่ต้องหรอก…”
“อาหารเป็นสิ่งที่จำเป็น อย่างไรเสียวันนี้ก็เป็นวันแต่งงานของเรา ข้าจะปล่อยให้เจ้าหิวได้อย่างไร?”
น้ำเสียงของจินเฟิงหนักแน่น
“ไม่ใช่อย่างนั้น ข้าหมายความว่า เจ้าไม่ต้องเอาของออกไปจำนำหรอก ตอนที่ข้าเดินทางมาที่นี่ ท่านแม่แอ
