้าของนางแดงจัด ทั้งเนื้อตัวก็สั่นเล็กน้อย จากนั้นนางก็เงยหน้าขึ้นมองหลี่สือโถว
หากเป็นไปได้ นางไม่ได้อยากโดนด่าว่าไร้ยางอาย แต่นางไม่มีทางเลือก
ตลอดสองปีที่ผ่านมา นางต้องปั่นด้ายทั้งวันทั้งคืน มิหนำซ้ำยังถูกพี่สะใภ้ทุบตีและดุด่าทุกวัน ส่วนพี่ชายและพ่อแม่ก็ไม่สนใจ
ก่อนที่นางจะออกเดินทางมาที่นี่ พี่สะใภ้ของนางบอกว่า หากครั้งนี้นางยังไม่ได้แต่งงานก็ไม่ต้องกลับไปที่บ้าน แต่ให้ตามคนจากทางการไปที่หอนางโลมแทน
นี่คงเป็นทางออกสุดท้ายสำหรับสินค้าขาดทุนอย่างนาง
ถ้าไม่ได้แต่งงานและไม่มีเงินจ่ายภาษีก็ต้องขายตัวให้หอนางโลมที่จัดตั้งโดยหน่วยงานราชการ จะได้ไม่ต้องเสียภาษีอีก
กวานเสี่ยวโหรวยอมตายดีกว่าไปขายตัวในหอนางโลม
แต่การที่นางอยากตายก็ไม่ใช่เรื่องง่าย
เพราะหากนางฆ่าตัวตาย ครอบครัวของนางจะต้องเป็นผู้รับผิดชอบ แม้แต่บทลงโทษที่เบาที่สุดก็ยังต้องจ่ายด้วยเงินก้อนโต
แค่นี้ก็ถือว่าร้ายแรงมากแล้วสำหรับนาง
เมื่อกวานเสี่ยวโหรวกลับมาที่แถว การคัดเลือกคู่ครองก็ดำเนินต่อไป
หัวหน้าหมู่บ้านสะกิดหลี่สือโถวเบา ๆ เพื่อให้เขารีบเลือก
ทว่าหลี่สือโถวไม่กล้ามองไปที่กวานเสี่ยวโหรว เขาชี้ไปที่หญิงสาวคนหนึ่งที่ดูแข็งแกร่งมากที่สุดในแถว
พ่อแม่ของหลี่สือโถวเองก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ
การที่คนชนบทมาเข้าร่วมการคัดเลือกหญิงไปเป็นภรรยา เกณฑ์แรกคือ ต้องมีความแข็งแกร่ง สามารถมีทายาทให้กับพวกเขาได้ เดิมทีพวกเขากังวลมากว่าหลี
