“ไอ้สารเลว!” จูเชว่ไม่สามารถทนดูเรื่องเช่นนี้ต่อไปได้อีกแล้ว
“ใช่! เจ้ามันเลวยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานเสียอีก เจ้าทำให้เผ่ามนุษย์ต้องอับอาย” มู่เฉียนซีกล่าวพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ท่านพี่อัน!” องค์หญิงเผ่าหิมะสั่นสะท้านไปทั่วทั้งตัว
“ข้าจะตายไม่ได้ ยิ่งเม่ยเอ๋อร์กำลังท้องลูกของข้า ข้าก็ยิ่งตายไม่ได้ ดังนั้นเซี่ยเอ๋อร์ ข้าคงทำได้เพียงทำผิดกับเจ้าแล้ว ขอเพียงเจ้าช่วยข้าให้หนีออกไปจากเผ่าหิมะได้ ข้าก็จะปล่อยเจ้าไป! อย่างไรเสียพวกเราก็รักกันมาเป็นปี ข้ายังพอมีความรู้สึกอยู่บ้าง เพียงแต่ข้ารักเม่ยเอ๋อร์มากกว่าเท่านั้น” อันเยว่กล่าวด้วยเสียงอันแหบแห้ง
ที่แท้ความเจ็บปวดใจมันมีรสชาติแบบนี้นี่เอง นางเจ็บปวดจนรู้สึกว่าตายไปเสียยังดีกว่า
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ข้ารู้สึกไม่ค่อยเข้าใจในความคิดของชายโฉดหญิงชั่วคู่นี้เท่าไรเลย”
“เกิดอะไรขึ้นหรือ?” จูเชว่กล่าวถาม
“ในเมื่อชายโฉดผู้นี้หลอกเอาทั้งทรัพย์และความรักใคร่ไปแล้ว หากเขารักหญิงสาวคนนั้นอย่างลึกซึ้งจริง ๆ ก่อนแต่งงานหรือว่าหลังจากที่แต่งงานไปแล้วก็แค่แอบหนีไปอย่างลับ ๆ ก็ได้แล้วมิใช่หรือ แต่เขากลับทำเรื่องเช่นนี้ออกมาในอึดใจสุดท้ายของการแต่งงาน ทำให้องค์หญิงหิมะ
