ชุนอี๋เหนียงทอดสายตามองจ้าวเข่อหรันตรงหน้า พลันรู้สึกว่ามีบาง
อย่างเปลี่ยนไป
อดีตคุณหนูใหญ่ผู้นี้ไม่มีวันลดตัวข้องเกี่ยวกับบรรดา
อนุภรรยา ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงการยกมือคารวะเช่นวันนี้ ยิ่งไปกว่านั้น แม้ จ้าวเข่อหรันกับจ้าวเย่อเหรินจะเป็นฝาแฝด แต่บุคลิกกลับต่างกันราวฟ้ากับ
ติน
บางทีอาจเพราะเย่อเหรินโดดเด่นเกินไป เมื่อถูกเปรียบเทียบ คุณ ใหญ่เย่อหวั่นผู้นี้ จึงดูเลือนราง เงียบงัน ขลาดเขลา และเอาแต่หลบมุม ไม่ กล้าเงยหน้าสู้ใคร
แต่หญิงสาวที่ยืนอยู่เบื้องหน้าในเวลานี้…แม้โฉมหน้าจะมิใช่สะคราญ
สะท้านเมือง ทว่าแววตากลับสงบหนักแน่น รัศมีจากภายในแผ่ออกมาอย่าง มั่นคง เครื่องหน้าที่เคยเพียงสะอาดสะอ้าน บัดนี้กลับดูงดงามขึ้นเพราะ ความมั่นใจนั้น
หากยืนอยู่ท่ามกลางผู้คน นางมิใช่ผู้ที่สวยที่สุด แต่เป็นผู้ที่ทําให้คน ต้องหันมอง และยิ่งมอง ยิ่งสัมผัสได้ถึงเสน่ห์บางอย่างที่มิได้อยู่บนใบหน้า หากอยู่ลึกในหัวใจ
“ชุนอี้เหนียง ท่านมองข้าเช่นนี้ มีอะไรติดหน้าข้าหรือ?”
จ้าวเข่อหรันยกมือแตะพวงแก้มตน พลางเอ่ยถามยิ้ม ๆ ชุนอี้เหนียง
สะดุ้งเล็กน้อย ราวเพิ่งตื่นจากภวังค์
“มะ…ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ”
“ท่านมองช้าเสียขนาดนี้ ข้านึกว่าบนหน้าข้ามีอะไรติดเสียอีก”
นางหัวเราะเบา ๆ
ทําให้คุณหนูใหญ่ขบขันแล้วเจ้าค่ะ”
ชุน เหนียงยังคงเรียกนางว่า “คุณหนูใหญ่” นั่นคือสิ่งที่นางยึดมั่นมา
ตลอด จ้าวเข่อหรันมิได้บังคับให้อีกฝ่ายเปลี่ยนค้าเรียก
