ความห่างเหินที่สะ สมมานาน มิใช่สิ่งจะลบเลือนด้วยคําสองคํา แม้ในอดีตซุน เหนียงจะช่วย นางลับหลังอยู่หลายครั้งก็ตาม
“อีเหนียง ท่านพี่ เหตุใดต้องยืนคุยกันเล่า?”
เสียงใสของจ้าวเข่อเฟิงดังขึ้น พลันดึงความสนใจกลับมา
“จริงด้วย”
ชุน เหนียงรีบเชื้อเชิญ
“คุณหนูใหญ่ เชิญนั่งก่อนเถิด”
จากนั้นหันไปสั่งสาวใช้
“เฉียวเอ๋อร์ ไปเอาขนมฝูหรงจากครัวเล็กมา
คําสั่งนั้นทําให้หัวใจจ้าวเข่อหรันสะท้านเบา ๆ ขนมฝูหรง….เป็นยอง โปรดของนาง เรื่องนี้มีเพียงแม่นมเยว่และหลงเอ๋อร์ที่รู้ แม้แต่มารดาผู้ให้ กําเนิดยังไม่เคยใส่ใจ ทว่าชุน เหนียงกลับรู้ และยังจําได้อยู่เสมอ ความอบ อุ่นแผ่วบางผุดขึ้นในอก แต่ขณะเดียวกัน ความสงสัยก็ตามมา ชุน เหนียง เป็นคนเย็นชา ไม่ชอบสุงสิงกับผู้ใด เหตุใดจึงมีเพียงนางที่ได้รับข้อยกเว้น? สามคนจึงนั่งลง จิบชาอย่างสงบ
“ท่านพี่ เมื่อวานบ่ายท่านบอกว่าจะมาหาข้า เหตุใดจึงไม่มาเล่า?”
จ้าวเข่อเพิ่งถามด้วยสีหน้าออดอ้อน เมื่อวานเขาดีใจนักที่พี่สาวจะมา เยือน แต่กลับต้องรอเก้อจนหัวใจห่อเหี่ยว จ้าวเข่อหรันยิ้มบาง วางถ้วยชา
ลง
“เติมท าจะมา แต่ภายหลังหลินชื่อจื่อมาเยือน จึงต้องต้อนรับเยา
เสียก่อน”
“อ้อ…”
จ้าวเย่อเฟิงเบะปากทันที เพียงคิดว่าพี่สาวผิดนัดเพราะ
“หลินชื่อจื่อ” ผู้นั้น เขาก็รู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมาทันที คนผู้นั้นช่างน่ารําคาญเสีย จริง แย่งเวลาของพี่สาวเขาไปหมด จ้าวเข่อหวั่นไม่รู้ความคิดนั้น เพียงเห็น ใบ
