หน้าเบะปากก็อดหัวเราะไม่ได้ ชาติที่แล้ว นางคงพลาดสั่งงดงามมากมาย
เพียงใดกันนะ…
ด้วย”
“ชุน เหนียง ครั้งนี้ที่ข้ามา นอกจากเยี่ยมเยียนแล้ว ยังมาขอบคุณ
นางเอ่ยด้วยรอยยิ้มอ่อน
“คราวก่อนข้าล้มป่วย พวกท่านมาเยี่ยม ข้าชานชิ่งนัก เดิมตั้งใจจะมา
นานแล้ว เพียงยังไม่มีโอกาส
“คุณหนูใหญ่เกรงใจเกินไปแล้วเจ้าค่ะ”
ชุน เหนียงรีบตอบ
“พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน นั่นเป็นเรื่องสมควร มิได้ทําสิ่งใด
พิเศษถึงต้องมาขอบคุณกัน
“ที่จริง…”
จ้าวเข่อหรันเปลี่ยนน้ําเสียงเล็กน้อย ดวงตาฉายแววจริงจัง
“ข้ามาครั้งนี้ ยังมีอีกเรื่องอยากถามท่าน”
ชุนอี้เหนียงยิ้มอ่อน
“คุณหนูใหญ่มีสิ่งใดสงสัยก็ถามมาเถิด หากข้ารู้ ย่อมไม่ปิดบัง
จ้าวเข่อหรันสูดลมหายใจเบา ๆ ครั้งนี้ นางไม่คิดอ้อมค้อม
“เช่นนั้น ข้าจะถามตรง ๆ”
ดวงตานางนิ่งลิก มองชุน เหนียงอย่างตั้งใจ
“เหตุใด…ท่านจิงดีกับข้าเพียงนี้?”
