“ข้าเข้าใจแล้ว! ท่านเหมยเจี้ยน ท่านช่วยพาผู้นำเผ่าของท่านไปส่งที่พระราชวังศักดิ์สิทธิ์หมื่นภูตที มอบให้เป็นหน้าที่ของจอมราชาภูตแล้วกัน! เขาน่าจะรู้ว่าต้องทำเช่นไร” มู่เฉียนซีกล่าวกับเหมยเจี้ยน
เหมยเจี้ยนเหลือบมองไปที่ฉื้อเม่ย และฉื้อเม่ยเองก็รู้ว่า หากอยู่กับจอมราชาภูต น่าจะปลอดภัยมากกว่าจริง ๆ
แม้ว่าพลังในการต่อสู้ของจอมราชาภูตจะไม่สูงนัก แต่ด้วยความรู้และความสามารถของจอมราชาภูต ก็เพียงพอที่จะช่วยให้ลูกชายของนางเติบโตได้เร็วที่สุดแล้ว
“เหมยเจี้ยน!” ฉื้อเม่ยกล่าว
“ข้าน้อยน้อมรับคำสั่ง ข้าจะพานายน้อยไปส่งที่พระราชวังศักดิ์สิทธิ์หมื่นภูตอย่างปลอดภัย” เหมยเจี้ยนกล่าวด้วยความเคารพ
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ข้าคิดว่าผู้นำเผ่าฉื้อเม่ยคงไม่ลืมข้อตกลงของเราใช่หรือไม่!”
ฉื้อเม่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย “นั่นคือแผนที่สุสานของจักรพรรดิภูต มนุษย์อย่างเจ้าต้องการจะทำอะไรกันแน่”
“นี่ไม่ใช่เรื่องที่ท่านจะต้องสนใจ อย่างไรเสียจอมราชาภูตก็เห็นด้วยกับเรื่องนี้แล้ว มิเช่นนั้นข้าเองก็คงไม่มีทางรู้เบาะแสการเปิดสุสานจักรพรรดิภูตได้หรอก ท่านจะผิดสัญญาก็ได้! แต่หากท่านผิดสัญญาแล้วละก็ ข้าก็ไม่รังเกียจที่จะส่งจูเชว่กลับไปที่แดนซวน
