“ขอเพียงเขากลับมาได้อย่างปลอดภัย ข้าจะมอบแผนที่สุสานของจักรพรรดิภูตที่เผ่าจิ้งจอกครอบครองอยู่ให้เจ้าตามที่ต้องการ!” ฉื้อเม่ยรับปาก
“หากเป็นเช่นนั้นก็ดีมากจริง ๆ” มู่เฉียนซีเองก็ไม่คาดคิดว่าฉื้อเม่ยจะเสนอค่าตอบแทนด้วยความรวดเร็วเช่นนี้
“เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ข้าจะปรับการไหลเวียนพลังอีกสักหน่อย ก็สามารถเคลื่อนไหวได้แล้ว”
“ตกลง!”
เผ่าหมาป่าในเวลานี้ต่างก็หวาดกลัวจนตัวสั่น และพวกเขาก็ไม่กล้ารีบร้อนอีกแล้ว
ฉื้อเม่ยหลั่งเลือดออกมาเป็นจำนวนมาก นางกลัวว่าหากลูกชายของตนเองอยู่ห่างไกลมากเกินไปแล้วเลือดของตนเองจะไม่พอ ดังนั้นนางจึงใช้เลือดของตนเองอย่างไม่ขี้เหนียวเลยแม้แต่น้อย
ยิ่งเหยียนเอ๋อร์อยู่ในมือของคนเหล่านั้นนานมากเท่าไร เขาก็จะยิ่งมีอันตรายมากขึ้นเท่านั้น ฉะนั้นนางจำเป็นต้องดำเนินการอย่างรวดเร็ว
“ท่านผู้นำเผ่า!” เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นผู้นำเผ่าบาดเจ็บสาหัสถึงขนาดนี้ ซึ่งมันก็ทำให้เหมยเจี้ยนต้องขมวดคิ้วมุ่นเลยทีเดียว
ในฐานะที่ปรมาจารย์หลานเป็นนักปรุงยาจึงทำให้เขาไม่สามารถทนมองต่อไปได้อีก “ท่านฉื้อเม่ยจะไม่สนใจร่างกายของตนเองมากเกินไปแล้ว”
หลังจากที่ค่ายกลขนาดใหญ่เสร็จสมบูรณ์ ฉื้อเม่ยก็กล่าวว่า “แม่นางมู่
