“เช่นนั้นครั้งหน้าเจ้าคิดจะปรากฏตัวเช่นไรกันล่ะ หรือเจ้าจะใช้ร่างเดิมในการปรากฏตัวโดยตรง” มู่เฉียนซีกล่าวพลางจ้องไปที่จิ่วเยี่ย
“ต้องดูว่าเมี่ยเทียนเตรียมอะไรไว้ให้” จิ่วเยี่ยกล่าว
“หากน่าเกลียดเกินไป ข้าก็รับมันไม่ได้หรอกนะ”
“แค่ซีมีฝีมือดีก็พอแล้ว!”
เขาควรจะรีบออกไปทันทีเพื่อที่จะได้รีบกลับมาอีกครั้ง แต่ทว่าคนที่อยู่ในอ้อมแขน กลับไม่อยากปล่อยจิ่วเยี่ยไปเลย
ปัญหาเพียงเล็กน้อย ถึงไม่ไปจัดการก็ไม่เป็นไรอยู่ดี เพราะเขาก็ไม่เคยเห็นพวกตัวตลกที่กระโดดไปมาเหล่านั้นอยู่ในสายตาอยู่แล้ว
สุดท้ายแล้วเขารู้สึกเพียงแค่ว่าอยู่ข้างกายซีนานเกินไปเท่านั้น และไม้แกะสลักนี้ก็ใช้ประโยชน์ไม่ได้อีกแล้ว หากเข้าไปอีกละก็ มันจะต้องแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ แน่นอน
นี่คือไม้แกะสลักเสมือนจริงที่ซีตั้งใจแกะออกมา ซึ่งเขาก็ไม่อยากทำให้มันแตกออกจากกัน
จุมพิตที่เย็นเฉียบประทับลงบนแก้มของมู่เฉียนซี “ข้าต้องไปแล้ว!”
หลังจากนั้นเพียงชั่วพริบตาเดียว จิ่วเยี่ยก็หายวับไป มู่เฉียนซีกระซิบกล่าวว่า “หนีไปเร็วเสียจริง”
เนื่องจากคำสั่งของท่านผู้นั้น จึงทำให้มนุษย์อย่างมู่เฉียนซีถูกยกให้เป็นแขกผู้มีเกียรติที่สำคัญที่สุดของเผ่าอสรพิษ และหลังจากที่หอหมอ
