“ในเมื่อซีซีไป แน่นอนว่าข้าก็ต้องไปด้วย นี่เป็นสงครามที่เผ่าจิ้งจอกต้องเผชิญ ข้าต้องการที่จะไปหาประสบการณ์! อย่างไรเสียข้าก็เป็นคนที่จะกลายเป็นจักรพรรดิภูต ฉะนั้นในขณะที่เผ่าจิ้งจอกกำลังเผชิญหน้าอยู่กับอันตราย ข้าก็ไม่สามารถเอาแต่ซ่อนอยู่ในพระราชวังศักดิ์สิทธิ์หมื่นภูตได้ มิเช่นนั้นมันคงจะน่าขายหน้ามากเลยทีเดียว” จูเชว่กล่าวด้วยรอยยิ้ม
สำหรับเผ่าจิ้งจอก ถึงความจริงแล้วเขาจะไม่ค่อยมีความรู้สึกที่อยากจะยอมรับมันมากนัก แต่สงครามของทั้งสองเผ่านั้นรุนแรงมากเกินไป มันจึงทำให้ภายในใจของเขารู้สึกปั่นป่วนขึ้นมาเล็กน้อย
แม้ว่าจะไม่ยอมรับ แต่ในร่างกายของเขาก็มีสายเลือดของเผ่าจิ้งจอกไหลเวียนอยู่จริง ๆ
จอมราชาภูตถอนหายใจพลางกล่าวว่า “ทุกสิ่งทุกอย่างย่อมเป็นโชคชะตาของตัวเจ้า ซึ่งข้าเองก็ไม่สามารถขัดขวางเจ้าได้ แต่เจ้าต้องรักษาตนเองให้ปลอดภัยด้วยล่ะ”
“แน่นอนขอรับ!”
มู่เฉียนซีกับจูเชว่เดินทางกลับไปที่เผ่าจิ้งจอก และหอหมอปีศาจก็ได้แอบส่งทั้งยาน้ำและยาลูกกลอนไปให้ทั้งสามเผ่า ซึ่งในระหว่างสงคราม สิ่งของเหล่านี้ถือว่ามีบทบาทที่สำคัญเป็นอย่างยิ่ง
หลังจากที่พวกของมู่เฉียนซีเหยียบลงบนเกาะจิ้งจอก พวกเขาก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ
