จิ่วเยี่ยกล่าวอย่างเย็นชาว่า “เจ้ามีสิทธิ์อะไร!”
“ข้าแข็งแกร่งมาก ก่อนหน้านี้ข้าแข็งแกร่งมาก ขอเพียงข้าฟื้นตัวได้แล้ว หลังจากนั้นข้าก็จะแข็งแกร่งยิ่งขึ้นอีก” หลงเจียวกล่าว
แต่ทว่าจิ่วเยี่ยก็ยังคงไม่สนใจมันอยู่ดี เขากล่าวว่า “ยังไม่ไสหัวออกมาอีก”
“เฮ้อ! เยี่ยอ่าา~ ทำไมเจ้าถึงไม่อ่อนโยนกับข้าเลยล่ะ” ทันใดนั้นร่างเงาสีเขียวเข้มร่างหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น และไม่รู้เลยว่าจื่อโยวมาตั้งแต่เมื่อไร
“แต่เมื่อเห็นว่าเยี่ยเองก็คิดถึงข้าตลอดเวลาเช่นนี้ ข้ารู้สึกประทับใจมากจริง ๆ” หลังจากนั้นสายตาของจื่อโยวก็จ้องมองไปที่เจ้าหลงเจียวนั่น มันรู้สึกสั่นสะท้านขึ้นมาทันที ราวกับว่ากำลังจะกลายเป็นอาหารมื้อหนึ่งอย่างไรอย่างนั้น
จื่อโยวกล่าวว่า “คนงาม ดูเหมือนว่ารสชาติของเจ้านี่จะไม่ค่อยอร่อยนัก เจ้ามีวิธีทำให้มันอร่อยขึ้นบ้างหรือไม่”
มู่เฉียนซีมีเพียงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ มุมปากของนางกระตุกขึ้นเล็กน้อย “ข้าเป็นนักปรุงยาไม่ใช่แม่ครัว ในเมื่อกินยาก แล้วเจ้ายังคิดจะกินเจ้าสิ่งนี้อีกหรือ?”
“ไม่มีทางเลือก เยี่ยเรียกข้ามา ก็เพื่อให้จัดการเจ้าสิ่งนี้! ข้าไม่สามารถทำให้เจ้าสิ่งนี้หายไปอย่างสมบูรณ์ได้ แต่สามารถกลืนกินมันให้กลาย
